Geen feest in Groesbeek voor UVS2

Zaterdagochtend verzamelden de fietsers van ons team zich ten huize van onze onvolprezen teamleider Ruud van der Spoel, waar we onder het genot van koffie en koeken de strategie bespraken (winnen) en een eindspelcompositie die Ruud had opgezet probeerden op te lossen (we kwamen in de richting). Tussen Ruuds huis en Groesbeek bevindt zich een bos, waar wij doorheen fietsten op weg naar de wedstrijd. Altijd spannend, de derby tegen Groesbeek (of tegenwoordig PION/Mook-combinatie), te meer daar we moesten winnen om, nu er dit jaar 4 of zelfs 5 teams degraderen uit de derde klassen, nog een behoorlijke kans op klassebehoud te hebben.
In de speelzaal troffen wij Wouter en Tsji die toch maar de auto hadden gepakt, en Thomas die met de e-bike uit zijn huidige woonplaats Malden was gekomen. We zaten dit keer op een andere locatie omdat de gebruikelijke speelzaal wegens carnavalsactiviteiten was bezet, maar ook in de huidige speelzaal stonden op een podium al drumstellen en ander muziekgerei opgesteld. Wij zeiden dat de feestmuziek dan straks mooi voor onze overwinning kon losbarsten, maar dat zeiden onze tegenstanders natuurlijk ook. Bovendien speelden we akelig dicht bij een kerkhof, waarover ook al diverse sinistere opmerkingen waren gemaakt.

Exact om twaalf uur gaf wedstrijdleider Huub Blom (figuurlijk) het startschot. Een uurtje later zeiden Thomas en ik al tegen elkaar dat het er niet goed uit leek te zien. Tsji ging een stuk verliezen, Ron had volgens ons een kreupele pionnenstructuur (al denkt hijzelf daar in zijn verslag wellicht anders over), terwijl van de rest van ons niemand beter stond. Een paar minuten later was Tsji inderdaad klaar. Zijn verslag spreekt boekdelen:

Op bord zes leek Tsji goed te staan tegen dhr. Veenstra. Maar hij verrekende zich en gaf op: 1-0 voor Groesbeek.

Maar de tweede uitslag was beter: Ron maakte remise. Dit is zijn partijverslag.

Hierna heb ikzelf een hele tijd weinig van de andere borden gezien, omdat ik geheel verdiept was in mijn eigen partij. Wouter was als derde klaar. Hij mocht aantreden tegen het huidige jeugdtalent van Pion. Bij de latere analyse op de telefoon bleek dat het evenwicht de hele partij niet verder dan 0,5 was verbroken, remise dus.

Zelf was ik als vierde klaar. Ik speelde tegen Wim Molenkamp, een van de nestors van PION – grands maîtres zo u wilt, als ik me goed herinner vertelde Theo Wijnhoven later aan de bar dat Wim Molenkamp, Luuk de Ruiter en hij samen al meer dan 150 jaar extern voor Pion spelen. Ik speelde op bord 1, waar ik mocht aantreden omdat ik dit seizoen goed scoor. Bijna was me dat deze dag weer gelukt, maar ik had weer eens wat moeite met afmaken. Hier volgt mijn analyse.


Tamelijk gefrustreerd en geagiteerd liep ik na mijn remise de resterende borden langs. Het was nu 2½ – 1½ voor de slechten en het zag er somber voor ons uit. Ruud stond een tikkeltje minder tegen de nog steeds bewonderenswaardig sterk spelende Luuk de Ruiter, Ivar kreeg net toen ik langs zijn bord liep een dodelijke zet om zijn oren, Thomas stond volgens iedereen behalve hemzelf (zoals hij later zei) beroerd en alleen Dennis stond een tikkeltje beter in een toreneindspel tegen de Groesbeekse captain Theo.

Kijk eens of u de fraaie zet van Ivars tegenstander ook kunt vinden.

Er is duidelijk al wat misgegaan voor wit. Zwart maakt het hier fraai af en doet niet Tc1x met nog 2 minuten op de klok. Zien jullie het ook direct?☹️

En toen ging het opeens snel, zoals vaak vlak voor de tijdcontrole. Dennis schoof zijn toreneindspel mooi naar winst, zij het met enige hulp van zijn tegenstander.

Ruud gaf in het verre eindspel helaas toch het halve punt weg, zoals hij zelf zegt.


Maar Thomas redde als tweede de eer. In een eindspel waarin hij (met wit) twee zwarte pionnen op a2 en b4 tegenhield met twee muurvast staande paarden op a1 en b3 (als ik me het goed herinner), ging hij gewoon keihard lopen met een paar machteloos uitziende pionnetjes op de koningsvleugel. Dat is karakter. Zijn tegenstander bezweek onder de druk en Thomas haalde het volle punt binnen. Jammer genoeg mocht dat niet baten: de einduitslag werd daarmee 3½ – 4½ in ons nadeel.

Dus toch geen feestmuziek voor ons vandaag.

We kletsten bij een biertje nog wat na aan de bar om het verlies te verwerken. De jeugd – Ivar, Dennis, Ron – ging naar huis, zodat wij alleen met de ‘oude hap’ naar het ons aanbevolen restaurant De Spil in hartje Groesbeek togen. Daar zaten wij met ons vijven aan een tafel: Thomas, Ruud S, Wouter, Tsji en ik. Lang geleden vijf vaste krachten van UVS 1, dat toen nog in de (niet meer bestaande) promotieklasse van de OSBO speelde. Ik heb het nu over begin jaren negentig. We hebben daar in De Spil prima gegeten en aangenaam gepraat, maar na zo’n gevoelig verlies klonk er bij sommigen enige vertwijfeling over de afnemende speelsterkte met de jaren. En klassebehoud dit seizoen gaat nu echt een zware dobber worden. Toch is er op termijn hoop. ’s Ochtends bij Ruud thuis hadden we het erover dat Maarten de afgelopen tijd zo opvallend sterk speelt. Dat komt natuurlijk omdat die rakker met pensioen is. Nou, voor ons vijven duurt dat ook niet lang meer. En dan zul je eens wat zien. We hebben meer energie en weer tijd om weer in de openingsboeken te duiken. Jaap, Jan, Jasper en kornuiten, move over. UVS 2.0 (of is het AOW 1?) komt eraan.

Toegift: dit was de eindspelcompositie die bij Ruud thuis op het bord stond:

Wit speelt en houdt remise.

Share

Geef een reactie