‘Sinterklaas bestaat. Daar schaakt-ie!’

Zoals we allemaal weten doelde Hans Wiegel met deze legendarische oneliner op de teamleider van UVS 2 SOS. Zijn (…)* pieten strooiden immers rijkelijk met stukken en schoven De Cirkel 1 twee matchpunten in de schoenen, terwijl hijzelf zat te vluggeren met spelers van de thuisclub. Zo is het althans in het collectief geheugen gegrift.

Dit beeld behoeft enige nuance. Aan het begin van de avond leek er namelijk niets aan de hand. We kwamen allemaal op tijd aan bij De Biezantijn, en ruim op tijd arriveerden we in Ede. We waren zelfs overtallig: ondergetekende ging mee als non-playing captain en eventuele reserve, mocht het noodlot (lees: corona) toeslaan. Bovendien kon ik zo aantekeningen maken voor het verslag en als cateraar optreden: Furkan had nog namelijk nog niets gegeten.

Dat was de theorie. In de praktijk moest ik bijna alsnog achter het bord kruipen en Furkan met een lege maag laten zitten. Want zodra we de speelzaal betraden, bleek dat een van ons zijn QR-code niet bij zich had. De dienstdoende QR-controleur was onverbiddelijk: geen QR, geen schaken.

Ik stond bijna op het punt om dan maar mijn eigen naam in te vullen op het wedstrijdformulier, tot Ruud met het heuglijk nieuws kwam: ‘Hij is binnen!’ Na wat contact met zijn thuisfront had onze man gelukkig alsnog een foto van zijn vaccinatiebewijs gekregen en konden we in de voorgenomen opstelling beginnen. Ik slaakte een zucht van verlichting en liep op instructies van Google Maps naar de dichtstbijzijnde snackbar voor een grote friet ketchup en een kaassoufflé.

Furkan was erg blij toen ik terugkwam. Snel at hij zijn friet op, terwijl hij me en passant vertelde dat zijn opening best prima verliep. Toen hij terugliep naar de zaal zag hij dat hij nog niet aan zet was. ‘Ik heb friet zitten eten in m’n tegenstander z’n tijd!’, lachte hij.

Op dat moment (20:45) lijkt er nog niet veel aan de hand. Alleen Ismail is slecht uit de opening gekomen. Op de andere borden gaat het allemaal oké. Niets lijkt erop te duiden dat we tegen een monsternederlaag aan zullen lopen.

Drie kwartier later beginnen er zich al wat donkere wolken samen te trekken. Ismail staat twee pionnen achter en moet verdedigen tegen een sterke aanval, en Marcel omschrijft zijn stelling als ‘Wat een kutpartij!’

Om 22:00 trakteert de thuisploeg op een rondje bitterballen. Zeer sympathiek, maar helaas gaan we er niet beter door schaken. Marcel komt me namelijk melden dat Ismail inmiddels een stuk achter staat. Even later komt hij me melden dat ook hij een stuk achter staat.

Om 22:45 is het zo ongeveer gebeurd. Ismail 0, Marcel 0. Bij Jan-Hendrik werden alle stukken geruild en was het resterende pionneneindspel remise. Ruud vertelt het volgende over zijn partij:

Ik kreeg met zwart in een koningsindische stelling een mooie aanval. Althans, dat dacht ik. Maar dit bleek uiteindelijk toch erg tegen te vallen. De stelling was ingewikkeld, ik kon de beste voortzetting niet vinden en verloor op een gegeven moment een stuk. Daarna was het snel afgelopen. Bij het naspelen met de computer bleek ik eigenlijk constant niet zo goed te staan. Sterker nog, mijn tegenstander stond steeds wat beter. Conclusie: snel vergeten deze mislukte partij.

3½-½ achter dus. Met de moed der wanhoop vertelde ik Frans en Onno door te spelen toen ze remises aangeboden kregen. Frans had een open middenspel, met de lichte stukken die aan beide zijden het verschil moesten maken. Een halfje leek echter het hoogst haalbare, totdat hij toch de mist in ging. Frans wil er alleen dit activistische statement over kwijt:

Dat ik zet 23 niet La6 speelde moet een bloedklontje in mijn hersenen zijn geweest. Een typisch voorbeeld van een restbeeldfout. Of was dat het moment dat iemand met niet-vegetarische gehaktballetjes langskwam?? Alsof we met zijn allen nog niet genoeg vlees eten!?

4½-½ en ‘Het Wonder van Ede’ bleef dus uit. Sterker nog: het werd alleen maar erger! Goed, Furkan speelde een degelijke partij en tekende een welverdiend halfje aan. Friet is blijkbaar goed denkvoer. Maar Onno had het punt voor het intikken, totdat hij oog in oog met de keeper faalde en in eigen doel schoot:

6-1 achter en nog geen enkele winstpartij. In de strijd tegen degradatie is dit slecht nieuws: we laten niet alleen de matchpunten achter, maar ook nog eens een sloot bordpunten. Maar niet alle Pieten strooiden met punten. Klaus deed aan het topbord wat Klaus het beste doet: aanvallen. Die instelling werd beloond. Hier volgt zijn relaas:

En zo reden we teleurgesteld terug naar huis. De teamleider maakt zich zorgen over dit seizoen. De twee op papier zwakste teams hebben we gehad en helaas hebben we beide wedstrijden verloren. Degradatie lijkt het groot niet te vermijden…

Maar er is hoop: de volgende wedstrijd is de stadsderby tegen SMB en dan komen altijd onvermoede krachten los. Dan spelen we zeker niet voor Sinterklaas!

*Vul hier een kleur in die uw positie in het nationale debat daarover representeert.

Share

Geef een antwoord