Een zaterdag om snel te vergeten

Zaterdag 16 maart 2019 speelde UVS 1 knap gelijk tegen Paul Keres, veegde UVS 2 de vloer aan met ASV en won UVS 4 na een 1-3 achterstand met 5-3 van ASA. En wij? Wij verloren. UVS 3, de matchpuntenmachine, het kampioensteam, de sinds die ene uitglijder in Eindhoven niet te stuiten nummer 1 werd met 2.5-5.5 hardhandig naar de kampioensrace van volgend jaar verwezen.

Werkelijk alles ging fout die middag, terwijl we juist zo voortvarend begonnen. Oké, Ruud van de Plassche en teamleider Marcel waren er niet, maar met Dmytro als invaller en Marion die na lange afwezigheid weer meespeelde moest het zeker wel goed komen, toch?

Ik nam de honneurs van de teamleider waar en na een laatsteminuutaanpassing in de opstelling konden we van start. Na een uur wachten aan bord twee was Wouter al klaar: zijn tegenstander kwam niet opdagen. 1-0. De gelijkmaker liet niet lang op zich wachten, zo vreesde ik, want de stelling van Tsji op bord drie gaf lang weinig hoop op resultaat. Het woord is aan hem:

“Ik probeerde een nieuwe opening uit, na…

…begon ik na te denken: waarom geen Lf5? Ik had het nooit gezien en speelde Lf5. Een bekende openingsfout blijkbaar. Mijn tegenstander speelde Db3. ‘Tsja, dit wordt weer een korte partij,’ dacht ik. Na zes zetten stond ik al verloren. Mijn tegenstander strafte het echter niet af. Met actief spel en bluf sleepte ik nog remise binnen. Mijn bijdrage aan zwarte zaterdag.”

Zo stond het onverwacht 1½-½ en onze voorsprong werd alleen maar groter, want Klaus speelde aan het laatste bord een sterke partij en maakte er 2½-½ van:

“Ik kwam redelijk uit de opening, maar maakte spoedig een dwaze blunder. Normalerwijze zou dit voor mij verlies moeten opleveren. Ik dacht nog: ‘Cool blijven jongen, maak het de tegenstander zo lastig mogelijk, misschien is er nog remise uit te slepen.’ Maar ongelofelijk: ik won nog. Het was wachten op een klein foutje van mijnheer Raap en dat foutje kwam. Onverwacht kon hij niets meer en werd hij geconfronteerd met ondekbaar mat.”

Maar dan… Dan gaat alles fout wat er fout kan gaan. Aan bord één gaat Dmytro door de vlag in een remise-achtige stelling, aan bord zes krijgt Christ zijn aanval er niet doorheen en moest zwichten voor de zwarte counter en aan het zevende bord… Tsja het zwarte spel daar kan ik alleen maar omschrijven in termen waaraan een negatieve bijklank kleeft: prut, bagger, waardeloos, afgrijselijk, enfin, u snapt het wel, het was mijn middag niet.

Opeens stonden we op achterstand: 2½-3½ en alleen Marion en Ruud waren nog bezig aan respectievelijk bord vier en vijf. Ze stonden beide niet echt lekker en er moest een wonder gebeuren om nog een punt uit de wedstrijd te pieren, maar we hielden goede moed. Eerst maar eens kijken naar het relaas van Ruud:

De wedstrijd was verloren terwijl Marion nog vocht voor eigen succes. Na een goede partij waarin ze agressief speelde en de zwarte stelling vol onder druk zette (haar tegenstander gaf haar achteraf nog een compliment voor haar sterke spel), moest ze uiteindelijk toch nog gewonnen geven.

En zo verloren we met 2½-5½. Geflatteerd? Ik heb het nagevraagd bij SMB en zij vonden van niet. Terecht? Ja. We hebben als team gefaald. Waanden we onszelf na het feestje bij de Tilburgse Chinees al kampioen? Ik vrees van wel…

Hoe het ook zij, als het lot je eenmaal ongunstig gezind is, dan is er geen houden meer aan. Onze naaste concurrent WLC 2 won namelijk en klom een matchpunt over ons heen. Met nog één ronde te gaan lijkt het kampioenschap verder uit zicht dan ooit. Wij spelen dan wel tegen de nummer laatst, maar als WLC niets fout doet en zijn wedstrijd wint is het kampioen. Mocht WLC echter blijven steken op een gelijkspel dan moeten wij met minimaal 0,5 – 7,5 winnen om alsnog de eerste plek op te eisen…

Nou ja, we zien wel. Wat de laatste ronde ook moge brengen, we hebben dan in ieder geval de laatste kans om zaterdag 16 maart 2019 door middel van goed spel uit ons geheugen te wissen.

Share

Geef een reactie