Schaken in Helsinki (11)

erikbigHet Finse schaakseizoen is alweer voorbij! Dus in deze elfde aflevering een verslag van onze laatste vier wedstrijden. Op 11 december spelen we uit tegen LoimSK uit Loimaa. Dit kleine stadje met zo’n 16.000 inwoners ligt in het westen van Finland op ongeveer 150 km van Helsinki. Ik rij zoals altijd met Matti Uimonen mee. Onderweg stoppen we natuurlijk weer om ergens koffie te drinken. Ik kom er steeds meer achter hoeveel tijd Matti in schaken steekt: niet zozeer als speler maar meer als organisator. Zo blijkt hij het Finse Kampioenschap van 2016 georganiseerd te hebben en is hij meerdere jaren actief geweest als begeleider van Finse blindschakers. Lachend vertelt hij over de keer dat hij in het leger zat maar in de winter met het Finse team naar Spanje moest terwijl de rest van z’n kameraden oefeningen deden in Lapland bij aanzienlijk lagere temperaturen! Loimaa is een wat saai stadje met als enig opmerkelijk feit dat ze de beste basketbalclub uit Finland bezitten: de Loimaa Bisons! Het lokaal waar we spelen is deprimerend: een ondergronds zaaltje dat normaliter gebruikt lijkt te worden voor cursussen. Bij de schaakclub spelen de gebroeders Nokso-Koivisto. Ik moet tegen de oudste Antti; een FM. Matti vertelt op de terugweg dat hij vroeger tot de sterkste schakers van Finland behoorde maar dat zijn speelsterkte meer en meer achteruit is gegaan door – jullie raden het al – overmatig drankgebruik. Ik win dan ook vrij gemakkelijk net als het team: 7 – 1. Na deze wedstrijd staan we aan kop omdat onze concurrenten punten verspelen. Op weg naar de hoogste klasse: de SM – Liiga!


De ingang van de ondergrondse speelzaal van Loimaa: tussen de geparkeerde auto en de witte borden de deur door en dan de trap naar beneden


De speelzaal. Rechts alleen achter het bord: Antti Nokso-Koivisto met daarnaast zijn broer Aki

De volgende wedstrijd is op 14 januari tegen SSK uit Helsinki; de concurrent op dat moment voor de eerste plaats. Voor het eerst doet onze eerste bordspeler mee – Timothy Binham – terwijl zij het zonder hun eerste bordspeler moeten doen. We winnen dan ook met 4½ – 3½ door overwinningen van Vesa, Pasi en ik. Mijn overwinning komt niet zonder moeite tot stand.

Het slotweekend is op 4 en 5 februari. We blijken één matchpunt voor te staan op Raahe. Op zaterdag spelen we tegen het tweede van Tammer uit Tampere. Voor mij staat ook nog het Fins meesterschap op het spel. Ik sta op SELO 2195 en moet minstens anderhalf punt scoren om de ‘magische’ grens van 2200 te doorbreken. Mijn ‘droomscenario’ is zaterdag remise tegen het op papier sterkere Tampere (in vergelijking met de tegenstander van zondag). We spelen beide partijen thuis in Helsinki. Vrijdag bereid ik me ontspannen voor door ‘s middags een bezoek te brengen aan de tentoonstelling van Amedeo Modigliani in het Atheneum en ´s avonds naar de opera te gaan: ‘Lady Macbeth van Mtsensk’ van Shostakovich. De opera is beroemd doordat Stalin na een bezoek aan de opera in Sint Petersburg er een anoniem artikel over schreef: voor mij de enige goede daad uit zijn leven! Het artikel was namelijk zo vernietigend dat Shostakovich daarna nooit meer een opera heeft geschreven. Maar goed, schaken dus. Zaterdag was ik wat (te) zenuwachtig en gaf te snel remise.

Zondag moeten we tegen VammSK uit Sastamala. Ze staan op degraderen en hebben daarom voor dit weekend 2 sterke IMs uit Tsjechië: Plat en Zwardon Vojtech. We moeten gelijk spelen of winnen om kampioen te worden en ik moet dus winnen voor het Finse meesterschap. Dat wordt lastig want ook aan bord 4 speelt een sterke speler. Na bord 4 gaat hun speelsterkte met zo’n 200 tot 300 SELO punten achteruit zodat de instructie is om remise aan bord 1 tot 4 te spelen en te winnen aan de onderste 4 borden.

Tja, opdracht volbracht maar geen Fins meester. Ik blijk later uit te komen op SELO 2197 en kom 3 puntjes te kort! Volgend jaar dus maar weer! En het team? We winnen uiteindelijk ruim met 5½ – 2½ door inderdaad aan de onderste 4 borden te winnen en maar liefst 3 remises aan bord 2, 3 en 4. Het kampioenschap wordt gevierd op ‘Finse’ wijze: iedereen behalve Pasi en ik is al naar huis als Vesi de laatste partij tot remise door eeuwig schaak weet te beëindigen; ik bedank teamleider Pasi; Vesi zegt “bedankt en tot volgend seizoen” en daarna neem ik ‘stilletjes’ de lokale trein naar huis. Nee, er wordt dus geen fles wodka opengetrokken! Voor de einduitslag: klik hier.

Als afsluiter: de beste ‘Finland Second’ video is klik hier. Ik heb nog nooit een Karelian pie gegeten omdat zo’n ding met rijst er toch wel erg vies uitziet. De mämmi heeft Irma één keer met de feestdagen op tafel gezet: daarna dus nooit meer want het lijkt inderdaad op ….! Tot volgend seizoen!

Eerdere afleveringen:

Share

Geef een reactie