It’s my party and I cry if I want to

Het is al eerder opgemerkt: De tragische verhouding tussen schaakpartijen en poplyriek.

Donderdagavond mocht ik invallen bij UVS7. Ik feliciteerde Fulvio van harte met zijn verjaardag, kroop achter mijn bord en speelde iets:


Het voelde alsof ik mijn overwinning had gestolen.

Fulvio verloor op zijn verjaardag zijn partij en daarop refereerde ik aan Lesley Gore, maar dat kende Fulvio nog niet.

Op weg naar huis sneeuwde het. Ik kwam midden in de nacht vast te staan in een file op de snelweg achter een geschaarde tankauto. Twee lange uren stond het stil.

Als enige winnaar voor UVS7 begon ik toen te zingen “It’s my party and I cry if I want to”.

Share

Geef een antwoord