UVS 3-Doetinchem 1: het verdwijnpunt

Ik zet het vuur hoog. In de koelkast vind ik wat tofoe en taugé. Gisteren waren Arnold, Jorik, Thomas de helden. Zij wonnen. We hebben gewonnen tegen Doetinchem 1, als team. De kikkoman sist en danst op de tofoe. Mathijs speelde remise, 10 zetten of zoiets, in een Schotse partij. Het ruikt heerlijk. Waarom heb ik niet gewonnen? Ik doe de levertjes erbij. Wouter, Ruud en Chris speelden ook remise. Alle drie spannende remises. De levertjes worden grijs. Niet te lang, dan worden ze droog.
De kat geef me kopjes. Het is nat buiten. De ziltigheid van de vissaus slaat op mijn keel. Ik troost me met de 5-3 overwinning. De levertjes smaken me goed. Waarom heb ik als enige verloren? Jorik stond verloren. Hij won. Arnold stond gewonnen, dan verloren en won. Thomas had moeten verliezen. Hij won alsof hij en niet zijn tegenstander een paar honderd elopunten meer had. De kat likt aan de laatste restjes lever. In de koelkast staat nog een fles Paulaner. Hoe doen ze dat toch? Ik heb het gezien. Thomas was de oude Thomas weer. Arnold was even weer de Arnold met ooit een elo van 2200 . Het was of zij even naar het verdwijnpunt van hun ik zijn gereisd. Het bier is heerlijk koud. En achter dat verdwijnpunt vonden zij voor korte tijd de oude Thomas en Arnold terug. Dat moet het zijn geweest. En Jorik dan? Jorik is te jong. Hij heeft geen oude ik. Zou er zoiets zijn als een voorwaarts verdwijnpunt? Op een bepaald moment speelde Jorik zijn tegenstander volledig zoek. Ook bij Jorik had ik een dubbel beeld gezien. Twee Jorikken! Heel even. Hij en een iets oudere, de oudere schoof terug in Joriks verdwijnpunt en zat opeens in Jorik. De kat wil weer naar buiten. Het regent niet meer.

img_4803 img_4805

r3

Share

Geef een reactie