April: schreeuw om aandacht

We leven in een aandachtsmaatschappij. Alles draait om aandacht. Iedereen wil aandacht: en wel NU.
Het begon in deze aprilmaand allemaal met Giri. Die moest zo nodig 14 keer – ja VEERTIEN keer achter elkaar remise spelen. Zal best wel weer een soort van record zijn. Maar als je zo graag aandacht wilt hebben kun je ook een paar potjes winnen en om het wereldkampioenschap spelen.
Maar ook in de gewone wereld was in april de schreeuw om aandacht luider dan ooit. Het positieve daarvan is dat je er soms ook nog wat van op steekt. Zo leerde ik van Johan Derksen dat Marokkaanse voetballers gekleed douchen. Is natuurlijk ook wat apart. Lijkt een beetje op alcoholvrij bier drinken: je mist de essentie van de activiteit…
Ik leerde van een Nederturkse columniste dat Nederland eigenlijk een soort van Turkse provincie is, waar Rutte dan wel een soort van gekozen premier is, en waar Alexander een soort van koning is, maar waar in feite maar 1 leider is: die man met die lange arm.
En die andere grote leider in het oosten wilde ook weer wat aandacht. Natuurlijk kwam hij ook prominent voor in de Panama-papers. Daarvan valt te leren dat corruptie op hoog niveau erg lonend is.

En natuurlijk leerde ik deze maand van Jan Roos dat in de Nederlandse democratie een minderheid een meerderheid is. Democratie is kiezen en dan nog eens kiezen en… niet omdat het moet, maar omdat het kan: nog eens kiezen tot je niet meer weet wat er te kiezen is (het lijkt wel schaken!).  Als dan uiteindelijk van de 14 echte volhouders 8 stemmers voor of tegen zijn, dan hebben die dus gewonnen. En dan moet Nederland uit Europa. Want dat is democratie. Eerst maar eens stemmen of we een Turkse provincie willen blijven, dunkt mij. Ondertussen gaan er al stemmen op om een referendum te houden over het referendum waarin het referendum om een referendum te houden aan de kaak wordt gesteld. En ondertussen heeft Jan Roos wel wat hij wil: aandacht. En elke keer als die aandacht verslapt: referendum!

Schakers laten soms in hun partijen een hartekreet om aandacht horen. Een mooi voorbeeld komt uit het Amerikaans Kampioenschap dat in april gespeeld werd. Chandra is overspeeld door Kamsky. Met zijn twee verbonden vrijpionnen staat Kamsky huizenhoog gewonnen. Normaal geef je dan op met zwart. Chandra niet. Al zo’n twintig zetten lang zeurt hij om aandacht. Flauw. Maar zijn laatste zet maakt veel goed. Hij krijst het uit: IK WIL NIET VERLIEZEN! En hij speelt Pe6! Als hij niet twintig zetten lang had zitten zeuren had Kamsky misschien wel uit mededogen Pxe6 gespeeld. Maar dat deed hij niet.

Niet echt een leermoment. Maar je kunt best wel leren van schakers. Van Marokkaanse schakers bijvoorbeeld. Die hoeven zich in een schaakteam niet druk te maken over hun douche-outfit. Dus die kunnen zich concentreren op wat belangrijk is in schaken: winnen. Ali Sebbar gaat hier winnen. Hij heeft net Tf5 gespeeld om de dame te verjagen.

Maar het mooiste aandachtsmoment was deze maand voor Dennis. De eerste UVS’er die de prijs voor ‘mooiste partij in de zevende ronde van de KNSB-competitie’ heeft gewonnen. Hulde Dennis!

De voorspelling voor mei is makkelijk en eenvoudig: UVS gaat Europa in!

Share

1 reactie

  1. Klaus Wüstefeld schreef:

    Maarten kaart het gerommel rond het referendum even aan. Mag ik bij deze gelegenheid even proberen serieus te doen ? De meest gehoorde uitspraken van politici en ook van de minister president over de uitslag van het referendum waren: ” Wij moeten de stem van het volk respecteren”, “we kunnen deze uitslag niet naast ons neerleggen”, “de democratie is in het geding”. Ik kom echter na een eenvoudig rekensommetje tot een vrij duidelijke conclusie:1 op de 10 Nederlanders stemden vóór en 2 op de 10 Nederlanders tegen. Moet je in een democratie, als er van iedere 10 Nederlanders 2 tegen stemmen, de mening van 20% tegenstemmers laten uitmaken wat een heel volk moet beslissen ? Is dat democratie? Of heb ik ergens een rekenfoutje gemaakt?

Geef een antwoord