Oktober: O die triestheid!

Veel triester kan het niet worden. Oktober – de maand die we beter over hadden kunnen slaan. Wat een ellende. Natuurlijk hebben we eerst de vluchtelingen en een land dat helemaal, maar dan ook helemaal vol zit. OK we hebben de leegloop in Drenthe, Limburg en Zeeland. En Groningen – daar wil geen hond wonen. Leegstaande scholen, onverkoopbare woningen, lege dorpen. Lege gevangenissen… Dat drukt allemaal zwaar op ons Nederlanders. Ja en dan komen er ook nog opeens (!) al die vluchtelingen. Waar moeten we die in hemelsnaam herbergen? Het zou toch mooi zijn als we wat leegstaande scholen zouden hebben. Of dorpen waar de vergrijzing ernstig heeft toegeslagen en waar jonge gezinnen welkom zijn…
Wat is het dan toch heerlijk om hooligan, sorry: maatschappelijk geëngageerde voetbalsupporter (MGV) te zijn. Moest je vroeger wachten op de woensdagavonden en de weekends om je bezorgheid over maatschappelijke misstanden in het voetbal te kunnen uiten. Tegenwoordig heeft de MGV een veel bredere oriëntatie. Iedereen die op de een of andere manier ergens bezorgd over is kan rekenen op de onvoorwaardelijke steun van de MGV. En de MGV’s kunnen op hun beurt weer rekenen op de onvoorwaardelijke steun van de bestuurders. Want die begrijpen heel goed dat de MGV’s zo bezorgd zijn. Ze zijn zelf ook erg bezorgd. En ze snappen heel goed dat een beetje MGV dan niet anders kan dan links en rechts een piemel in steken. Want ja – je doet wat je zegt en je zegt wat je doet. En het is ook volkomen logisch dat er dan wat brandjes zijn in de buurt van vreemdelingenopvang. En dat bij de bestuurders regelmatig een steen door de ruit vliegt is ook al even begrijpelijk. De MGV’s moeten toch ook hun bezorgheid kunnen uiten? Dit is gewoon hun manier van communiceren.
Mag ik even een emmertje! Wat mij betreft communiceren ze in de gevangenis – of in een kamp; als daar tenminste niet teveel verzet tegen is van bezorgde buurtbewoners.
Schakers hebben ook ‘hun manier van communiceren’. Met zetten. Soms ook met lichaamstaal, bijvoorbeeld het zogeheten ‘eyeballen’. Bij UVS heeft Hans Klip daar een handje van. Vooral als hij denkt dat hij een goede zet heeft gedaan (vaak dus) wil hij zijn tegenstanders graag eens diep in de ogen kijken. Maar ja – die tegenstander zit natuurlijk wanhopig naar het bord te staren.
Soms gaat het een stapje verder. Dan verwijdert de schaker zich na een verloren partij discreet uit de speelzaal om – direct als hij de deur zachtjes achter zich dicht heeft getrokken – een oerkreet los te laten waar Tarzan jaloers op zou worden. En dan naar de hotelkamer en Vodka drinken, trieste muziek van Rachmaninov opzetten en dan keihard met je hoofd tegen de muur bonken. Dat is nog eens ellende. Ivanchuk heeft de naam dat hij op deze manier zijn verlies verwerkt.
Triest. Nog triester: een meisje van 18-19 op de fiets. Mutsje op met van die olijke muizenoortjes. Regen. Tussen de regendruppels op haar gezicht vloeien tranen. Het stoplicht springt op groen. Ze valt bijna omdat haar voet van de trapper schiet. Wanhopig kijkt ze in het niets… De Mickey-Mouse-oortjes blijven vrolijk overeind staan op haar mutsje. Aaah tristesse!
Maar goed. Ivanchuk was triest. Vodka. Headbangen. Rachmaninov. Een stevig ontbijt na een doorwaakte nacht. Opgeladen. Klaar om zijn tegenstanders van vandaag in het WK Rapid Schaak in Berlijn van het bord te rossen. Een ware testosteronbom. Ja en dan wil je natuurlijk wel een echte partij spelen. Maar dan zit daar ‘slap-washandje-Akopian’ tegenover onze testosteronbom. Akopian ruilt inspiratieloos zoveel mogelijk stukken. Duidelijk stukje communicatie: “ik wil remise.” Geen heroïsche hakpartij voor Ivanchuk dus; geen frappante overwinning. Balen. Maar des te knapper dat hij al die testosteron toch in goede banen weet te leiden en Akopian a la Paul Span van het bord weet te tikken. Tik-tak en Stockfish geeft weer een tiende meer voordeel. Tik-tak en nog een tiende erbij.


En ja – de testosteronbom won. Maar evengoed was daar de Vodka, het headbangen en Rachmaninov. Want triest winnen is misschien nog erger dan triest verliezen… ’s Avonds dwaalt Ivanchuk in de regen door de straten van Berlijn. Zijn Russische poolmuts lijkt wel van die Mickey-Mouse-oortjes te hebben. Het rode stoplicht schijnt op zijn gezicht – enigszins weggedoken in zijn kraag. Maar toch zie je nog een traan op zijn wang… Zo ellendig is deze oktober. Zelfs winnaars blijken verliezers te zijn. In de verte steken groepjes bezorgde Duitse MGV’s een paar Volkwagens (Das brennende Auto) in de fik en kijkt de Polizei begripvol toe.
Fijn dat het eindelijk november is.
November de maand waarin het eerste van UVS eindelijk een overwinning behaalt. En MGV’s maken zich zorgen om bankmanagers die alweer geen bonus krijgen. En ehh … o ja: Dennis.

Share

Geef een antwoord