UVS5 mist op de valreep de laatste strohalm

[Foto’s en bijschriften: Thei van Laanen]

We togen met drie invallers naar de Mallemolen in Groesbeek. Noodgedwongen omdat we maar één auto hadden, koos de helft van ons voor een frisse fietstocht door het glooiende landschap.
Invaller Jan speelde, geheel tegen zijn principes, voor het eerst in jaren weer eens buitenshuis. Misschien is dit voor herhaling vatbaar, hoewel de speellocatie hem niet heel erg kan zijn bevallen. De Mallemolen deed zijn naam eer aan: in de zaal boven ons speelde luidkeels een hoempaband. Ondanks de moderne isolatie wisten ze ons de hele avond duidelijk op de hoogte te houden van hun playlist.

voor de een het zoet, de ander het zuur

voor de een het zoet, de ander het zuur

Partij Aad van Wieringen – Thei van Laanen, bord 6

Tja, ondanks m’n kwaliteit achter toch een remise-garantie, tenminste als ik me zou beperken tot met dame of heer te bewegen om zo de zaak gesloten te houden. Maar daarnaast had ik ook nog de keuze om met Pcd2 een aanval in te zetten. Ik woog af. Ik kon niet ver genoeg doorrekenen hoe de aanval verder doorgezet kon worden; alleen de kwaliteit terugwinnen was onvoldoende en op termijn zou ik dan op beide flanken moeten gaan keepen om mijn pionnen te behouden. Even rondkijken in de zaal.. we stonden er niet slecht voor, bord 1 stond al helemaal gewonnen, de invallers deden het ook niet slecht. Ik stelde remise voor, en mijn opponent ging akkoord.

de wedstrijdleider en mijn opponent gingen buiten de klapdeuren verder bakkeleien

de wedstrijdleider en mijn opponent gingen buiten de klapdeuren verder bakkeleien

Het was de eerste partij die afgelopen was. We hadden onze handen nog niet geschud of wedstrijdleider Theo Wijnhoven maakte ons en de hele zaal duidelijk dat ik ‘een hele simpele aanval’ over het hoofd had gezien. Onterecht overigens. In zijn enthousiasme vergat hij zijn rol en liep als het ware voor de Egerländer fanfare uit, die qua geluidsniveau even naar de achtergrond werd gedrongen. En hij had ons nog zo voor aanvang gezegd de mobieltjes uit te doen, die ringtones kon hij er niet bijhebben. Er gingen stemmen op om te vragen of de scheids voor iets meer rust in de zaal kon zorgen. Scheidsrechter en opponent gingen even de zaal uit, achter de klapdeuren werd er verder gepraat.
Boven ons gingen de voetjes steeds gründlicher van de vloer. Egerland, Heimatland. Geef mij maar de ringtones van de Ganzenheuvel: daar vluchtte laatst nog iemand luidruchtig en halsoverkop de zaal uit met Purple Haze op zak – ik meen dat het Harry Huisman was.

Partij Jasper van Dalen – Rowdy Tüss, bord 1

De tegenstander van Jasper op bord 1 speelde aanvankelijk nogal ongeduldig. Jasper dacht gauw genoeg iets slechter te staan en waagde een lokkertje, waar vlot ingetrapt werd. Geen toeval, Jasper vertelde het me in geuren en kleuren tijdens zijn partij, inclusief de variant die goed zou hebben uitgepakt voor zijn tegenstander. Wel érg gewaagd om zoiets bewust te doen in de wetenschap dat je opponent met oplettend tegenspel een pion voor zou komen te staan. Maar hij trapte erin en Jasper stond eigenlijk meteen gewonnen. Overigens gebruikte de Groesbeker nog zijn volledige tijd voor het vervolg van de partij, maar hij kwam er niet meer aan te pas.

De ontwikkelingen in de partij van Frans heb ik niet goed bijgehouden: toen ik voor het eerst keek, stond hij al verloren tegen Pieter Thissen, een van de twee sterksten van het team, en hij speelde nog tamelijk lang kansloos door.

Tobi ging beter het eindspel in. Zijn tegenstander miste overigens nog een remise brengende penning in tijdnood. Uiteindelijk won Tobi.

Dirk ging op bord 8 met zwart lang gelijk op, kwam achter te staan maar z’n tegenstander had niet de sterkste voortzetting en hield uiteindelijk 2 randpionnen over, die achter elkaar op de a-lijn stonden. Dirk zat in zware tijdnood. Overduidelijk remise voor wie het weet, maar Dirk kende de theorie niet en dat was duidelijk te merken aan zijn gepieker. Zijn tegenstander had tijd genoeg en deed lang over iedere voor de hand liggende zet, volgens mij was hij wel op de hoogte en bezig met een soort ‘covert action’ om de misvatting bij de tegenstander dat het om een moeilijke stelling ging vooral niet te verstoren. Niks mis mee, schaken is een psychologisch spelletje. Ik voelde even de laffe behoefte om er rustig bij te blijven staan, tevreden naar het bord te staren en hopen dat Dirk dan even kijkt. Ik zou dan stoïcijns tevreden blijven kijken, kan ik erg goed, moet toch mogen en er valt niks van te zeggen..
Ik keek eens goed omlaag in mijn glas verschaald maltbier, en zag tussen de vage belletjes het gezicht van een loser. Bijna wilde ik de scheidsrechter vragen of hij ook even via mijn glas naar mij wilde kijken, en vervolgens direct. Of er een verschil was, zou ik hem vragen. *)
Nee dus, fout, fout, niet doen, ik liep verder. Alles ging gelukkig intuïtief goed: de koning ging vertwijfeld naar de a8-hoek alwaar hij erachter kwam dat hij remise kon houden door zo dicht mogelijk bij die plek te blijven.
*) Dit proza is deels gepikt uit een stukje van Tsji en Jan van enkele jaren geleden, ‘Winnen is voor losers’, ook te vinden op deze site.

Dirks tegenstander hield het ‘lang nadenken over een zet’ erg lang vol

Dirks tegenstander hield het ‘lang nadenken over een zet’ erg lang vol

Invaller Jan zorgde op bord 3 zoals gebruikelijk voor een remise, maar ditmaal was het zeker geen plus-remise, Jans favoriete situatie. Hij ging zwakker het eindspel in, waar zijn tegenstander een paar keer goede voortzettingen miste, waardoor uiteindelijk de welbekende uitslag volgde.

We stonden voor! Met 2,5 – 3,5, en toen kwam Ruuds onverwachte nederlaag. Hij leek aanvankelijk beter te staan, maar verloor toch plots. Jammer, er zijn slechts weinig data voorhanden, iets met paard en loper tegen toren wat er aanvankelijk wel goed uitzag, mijn bron rept over een eindspel met drie stukken en veertien pionnen, maar hult zich verder in stilzwijgen.

Na Ruuds nederlaag stonden we er met 3,5 – 3,5 nog steeds goed voor, want Bert-Jan leek in de enig overgebleven partij veel beter te staan. Ons eerste volle matchpunt en tevens onze laatste strohalm gloorde. Het was een behoorlijke anticlimax toen Bert-Jan in een tot dan toe uitstekend gespeelde partij in tijdnood vreselijk misgreep.

Img_0565

Bert-Jan vervolgde hier met Kb4??, waarna er na e3 geen houden meer aan was. Kd4 en c-pion opspelen zou tot de overwinning hebben geleid. Einduitslag 4,5 – 3,5 voor Groesbeek, zelden is de overwinning ons zo ternauwernood ontnomen. Wéér geen matchpunt! Jammer, jammer. Voor Bert-Jan is het vast de blunder van het jaar. In een stukje schrijven had hij ook helemaal geen zin meer, dus kwam deze dure plicht uiteindelijk weer terecht op de schouders van de teamleider, waarvan acte. Met nog één match te gaan degraderen we nu zeker naar de 3e klasse.

r6pers

Share

2 reacties

  1. Bert-Jan Boer schreef:

    Mooi verslag Thei
    Verliezen in gewonnen stelling was in mijn ogen het meest liefdevolle wat ik voor het team kon doen die avond. Net zoals je een iets te ernstig gewond volgeltje soms het best uit zijn lijden kan verlossen.
    Het vooruitzicht op een minieme kans op handhaving in de tweede klasse vervulde me met afgrijzen. Je moet er toch niet aan denken: weer een seizoen met rode oren boven je niveau spelen tegen spelers met een rating van 1700 plus. Om aan te geven hoe goed die zijn; die mogen zich dus gewoon inschrijven voor de training van David Miedema!
    De komende winter weer met vier dikke winterjassen in een te kleine auto. Moet je toch niet aan denken? En dan heb ik het nog niet eens over de onsamenhangendheid van zo’n achttal. Mensen geven uitslagen niet door, overleggen niets met de teamleider, lopen gewoon weg na hun partij. Een zestal is toch veel overzichtelijker? Je kent elkaar, bent op elkaar betrokken, er is warmte en genegenheid. Het kostte me een paar ratingpunten, maar ik heb de degradatie graag mogelijk gemaakt.

    (PS sorry jongens, ik zat gewoon te choken. Mea Culpa)

  2. Jan van de Westelaken schreef:

    Leuk geschreven verslag, Thei! Onder begeleiding van een seniorenorkest een minusremise spelen in een uitwedstrijd was een ‘bijzondere’ ervaring…

Geef een reactie