Februari

Een leegte. Misschien wel een lange leegte. Schakers vallen na het WK en het Tata-toernooi in een peilloze diepte van zinloosheid – nee: doelloosheid – nee: loosheid. Waarheen moet een schaker in deze loze maand? Wát moet een schaker in deze loze maand? De goede voornemens voor 2014 zijn één voor één in het februarigat gevallen: je rookt weer; je rijdt weer veel te lang in de linkerbaan op de snelweg; je peutert weer in je neus als je denkt dat niemand dat ziet (ja – iedereen is opeens blind).

Na de subtiele en magische winstmanoeuvres van Carlsen en de bijna even zo vanzelfsprekende overwinningen van Aronian denkt iedereen met een beetje schaakhart: “Dat ga ik ook doen!” Dus aan de bak. Openingsboek erbij. En dan ehhh. Jazeker ehhh. Hallo! We zitten wel even in de doelloze februarimaand beste mensen. Dus al heel gauw beseffen we de doelloosheid van een openingenboek. Dus aan de kant dat boek.

Internet! Ha! Dé remedie tegen de doelloosheid. Alles is daar te vinden, alles.  Dus je denkt maar eens wat van het damegambiet te gaan bestuderen. Je zoekt op ‘queen’ en ‘trap’ en ‘opening’.  En voor je het weet zit je SM-filmpjes te bekijken waarin donkere kelders , zweepjes, kettingen en blinddoeken een hoofdrol spelen.  Ehhh. Wat was het doel ook alweer? O ja! Openingen bestuderen. .. in februari… in de lange, lange leegte.  Kansloos.

Maar. Hoezo doelloos? Hebben we niet drie koningen die bij onze Hollandse schaakkribbe zijn komen staan? Hebben we niet drie sterren die ons wijzen in welke richting we moeten gaan? Drie kanonnen die ons uit het moeras der vergetelheid trekken?

Voorbij de loosheid van ons bestaan! We weten waarheen we moeten gaan. Natuurlijk is daar Giri – binnen twee jaar in de top 5 van de wereld . En natuurlijk is daar Timman – de man die jeugdige overmoed tentoon spreidt en weer de sterren van de hemel speelt. Binnen twee jaar in de top 5 van Nederland.

Maar er is meer. Veel  meer. Er is hoop. Er is geluk. Er is LOL. Humor in het schaken. De lol om je tegenstander in één zet te vernietigen. De lol om een belachelijke zet te doen die niet alleen ‘keileuk’ is, maar ook nog goed! Die lol brengt ons Loek van Wely. Met één zet vernietigt hij alle subtiliteiten van Aronian. Alle bij elkaar gesprokkelde voordeeltjes worden met één fabelachtige zet teniet gedaan.

Een echo. Dacht ik te horen.  Een vrolijk gerinkel van victoriebelletjes. Uit de tijd dat topschakers nog echte toppers waren die ook partijen durfden te spelen waarbij de dames niet in de opening al geruild werden.  De tijd dat een ommetje maken gezien werd als de ultieme lichamelijke voorbereiding op een zwaar schaaktoernooi. De tijd dat schakers voor tijdens en na de partij een gezellig drankje nuttigden. Om de geest los te maken. De tijd dat Docter Aljechin de scepter zwaaide.

Zie en huiver. Van Wely moet wel een Aljechin-adept zijn. Of hij kende de stelling – of hij weet hem als geen ander te waarderen.  Zo blijkt februari toch wat in petto te hebben gehad. Een doel. Het blijkt best een leuke maand te kunnen zijn. Met toppers die ons de weg wijzen. En met lol en zo. En een loper die gewoon voor de gein op b5 wordt gezet. En het regent zonnestralen.

Fink -Aljechin (Pasadena 1932 – februari…)

Share

1 reactie

  1. Jan van de Westelaken schreef:

    Wel een beetje jammer dat die partij in werkelijkheid niet in de ‘loze maand’ februari, maar in de zomerhitte van augustus is gespeeld ; )

Geef een antwoord