Oude boilers en voetbaljargon

Afgelopen zaterdag mochten we wederom aantreden in Dordrecht, net als twee jaar geleden. Toen was het een cruciaal duel in de promotiestrijd tussen UVS en Dordrecht, dat eindigde in 4-4. Hierdoor wist UVS te promoveren, maar het was toen al duidelijk dat Dordrecht te sterk was om lang in de 3e klasse KNSB te blijven. Hierdoor stond twee jaar later het onderlinge treffen alweer op de rol. Beide teams hadden eenmaal gewonnen en eenmaal verloren, waardoor deze wedstrijd zou bepalen wie er naar boven zou kunnen blijven kijken en wie er zou afhaken in de strijd om de bovenste plaatsen.

Aangekomen in Dordrecht bleken we te zijn gevolgd door ‘tegenstander’ Lucas van der Linden, die tegenwoordig ook in Nijmegen woont en dus niet erg gelukkig kan zijn geweest dat juist deze wedstrijd plaatsvond in Dordrecht. Lucas is een oude bekende van Anton en mijzelf uit onze tijd bij SMB en mijn verwachte tegenstander van die middag. Het bleek echter anders te lopen, want de opstelling bij Dordrecht was enigszins gehusseld, waardoor Lucas en Anton tot elkaar veroordeeld waren op bord 4.

Enfin, de resultaten dan maar; op bord 3 speelde hun topspeler Mark Timmermans tegen Pim en er kwam een wolga-gambiet op het bord. De verwikkelingen daar waren echter zo ingewikkeld, dat ik besloot om me toch maar weer op mijn eigen partij te richten. Gevoelsmatig had ik een lichte voorkeur voor de zwarte stelling, maar het is zeer wel mogelijk dat ik dat niet goed heb ingeschat. Een tijdje later begreep ik dat Pim een ernstige fout had gemaakt, waardoor hij opeens snel verloor. 1-0 achter dus.


Deze achterstand verdubbelde toen Ruud verloren bleek te hebben…. Ruud, verloren? Hij stond toch vorstelijk, nadat hij in de opening veel ruimte had gepakt en de zwarte stukken naar achter had gedrongen? Dat bleek inderdaad zo te zijn, maar na het uitblijven van de genadeklap, kon Ruud de vaargeul richting de remisehaven niet meer vinden en zonk het schip snel, 2-0. Hieronder de partij en Ruud’s commentaar erbij:

Gelukkig stond er tegenover zoveel ellende ook wat positiefs. Dennis wist zijn partij te winnen en heeft nu inmiddels een serie van 6 uit 6. Dat hij hiermee interne competities, Duitsland en KNSB samen rekent, neemt niemand hem kwalijk, laat die punten maar blijven komen!

Deze keer dus met zwart op 8 tegen Wijnand den Dekker. Het commentaar is van Dennis:

Zoals u al kunt lezen in het laatste stukje bij de partij van Dennis, was er een moment dat de bordjes verhangen hadden kunnen worden. Hiermee komen we dan ook langzamerhand tot de kern van de zaak en de reden van de mysterieuze titel boven dit stukje.

Maar eerst nog de partij van Roy, want ook hij kwam met goed nieuws. Hij won, nadat hij echter wel nog enkele bangelijke momenten had moeten doorstaan. De partij hieronder en het commentaar erbij is van Roy:

Tot nu toe dus twee nederlagen, waarvan zeker eentje onterecht en twee overwinningen, die ook niet allebei vlekkeloos tot stand kwamen. In het voetbal spreekt men dan al gauw over gemiste kansen en rendement, met als conclusie dat we een hoger rendement hadden kunnen hebben op dit moment….

Maar het werd nog veel erger: ikzelf had een zeer ingewikkeld maar prettig middenspel op het bord, alleen wat weinig tijd. Toen ik in onderstaand diagram opeens Lxf8 zag, had ik mij al voorgenomen om snel met Lxf8 terug te nemen. Ik baalde van mezelf dat ik deze witte tussenzet had gemist, want ik dacht dat Pxd3 gedwongen was, waarna Txd3 zou komen en pas nu zou wit op f8 nemen, zodat ik met mijn nog niet ontwikkelde toren van a8 terug zou kunnen nemen op f8 met zeer prettig spel voor zwart.
En dat bleek ook te kloppen, want op het gespeelde Lxf8, had ik ‘eenvoudig’ met Ld4+ een kwaliteit kunnen winnen en waarschijnlijk dan ook de partij.
Nu won wit zijn pion terug en kwam hij eerder beter dan slechter te staan. In de verwikkelingen daarna won ik nogmaals een pion, maar het resterende eindspel bleek eenvoudig remise.

Alweer een partij waar niet het hoogste rendement werd behaald en een tussenstand van 2,5 – 2,5.

Onze topscorer dan op bord 1, Paul. Ook hij had een tactische tegenstander gekregen en wit, dus de hoop op winst was gerechtvaardigd. Een lange manoeuvreerpartij volgde en Paul wist in het verre middenspel met een toren binnen te komen en een pion te veroveren.
Helaas stond deze pion op b5 en niet op b4, waar hij wel had kunnen staan. Op b4 had de pion waarschijnlijk voor de winst gezorgd, op b5 werd hij echter zwak en sneuvelde hij, waardoor het plots remise werd.

Anton speelde zoals gezegd met zwart tegen voormalig teamgenoot Lucas van der Linden en dat was geen gelukkige loting. Lucas speelt ongeveer hetzelfde soort schaak als Anton en dan is het vaak lastig, zeker met zwart. Hier verdween de gambietpion in het doosje en de zoektocht naar voldoende compensatie duurde de hele verdere partij, maar werd nooit volledig volbracht. In de woorden van Anton zelf: “Ik speelde met zwart tegen Lucas van der Linden, die ik nog ken uit mijn SMB-tijd. Hoewel ik 18 zetten theorie bleek te hebben afgeleverd, ging het wel om een variant die gunstig is voor wit. Op de 19e zet miste ik een kans op slechts klein nadeel. De rest van de partij was het vechten tegen de bierkaai (gevolgd door een gedesillusioneerd toegeven aan de biergraai). Al met al een regelmatige nederlaag.”
Hiermee was het eerste matchpunt dus uit zicht en een gelijkspel het hoogst haalbare.

Deze eer viel te beurt aan Lars, die al lekker uit de opening was gekomen en achter de witte koning aangegaan was. Hieronder is Lars aan het woord:

Al met al hebben we uit deze wedstrijd net niet gehaald, wat er in zat. Net zoals het Nederlandse voetbal: te weinig rendement, gezien de verkregen kansen. Of om met een andere beeldspraak te eindigen: UVS speelt momenteel als een oude boiler en niet als een HR-ketel.

[Red.: zie hier het verslag van Dordrecht]

Share

Geef een antwoord