UVS 3 wint

In de 2e ronde waren de Koningswalers uit Beuningen onze gasten. Voor Elwin die nog aan het werk is in Guernsney, viel met veel enthousiasme Andreas Kreienbuehl in. En omdat Tsjisang aangegeven had dat hij heel misschien niet aanwezig kon zijn, werd René ten Bos gevraagd om stand- by te zijn. Toen ze allebei nagenoeg tegelijk om ongeveer 10 over 8 binnenkwamen, wisten we al dat de 1e bordspeler van KW niet zou komen en konden ze meteen doorlopen naar de bar.
Ook de 2e bordspeler zou niet komen, maar tegen half negen, toen Klaus allang met René en Tsjisang aan de bar hing, kwam voor iedereen geheel onverwacht toch de KW-er binnen lopen en moest Klaus van de barkruk gesleept worden. Het eerste echte punt werd binnen het uur door Erik aan bord 8 binnen gehaald. Erik scoorde een regelmatige reeks van 1 (schaak)punt per 5 minuten en stond na 3 kwartier een lading materiaal voor. (2 – 0). Het duurde toch nog een hele tijd voordat de winst echt veilig was.
Mede doordat Michiel (bord 4) zich in het eindspel verrekende, nadat hij voortdurend het beste van het spel had gehad. (2 – 1). Maar rond 23.30 uur vlogen de winstpunten binnen. Eerst meldde Bart zonder veel omhaal dat hij gewonnen had. Bart barstte van de koppijn en had eigenlijk liever in bed gelegen, maar de plicht riep en het clubbelang prevaleerde. (3 – 1).
Ondertussen had Andreas (b3) tegen ex UVS-er Philippe Friessen een duidelijk voordeel behaald. In zijn eigen woorden over de partij: “Die Eröffnungsphase habe ich gut überstanden. Zu Beginn des Mittelspiels hat mein Gegner kleine Fehler gemacht. In der Schlussphase musste ich mit Vorsicht agieren, um in gegenseitiger Zeitnot nicht in eine Falle zu laufen”.(4 – 1).

Matthijs was al wat eerder klaar en speelde bijna de hele avond met een vol bord, zonder duidelijke voordeel voor een van beide. Zelf bericht hij hierover: “Ik speelde op bord 7 tegen Oscar van Hattem met zwart. Hij speelde, voor de verandering verklaarde hij achteraf, een Spaanse opening, waar ik als zwartspeler niet zo’n held tegen ben. Het resultaat: aan beide kanten onnodige zetten en tijdverspilling. Omdat ik zwart was en omdat onze teamleider zei dat we niets moesten forceren deed ik eigenlijk niets en liet ik mijn tegenstander rustig zijn stukken omspelen om een sterk paard te krijgen op d5. Gelukkig had ik een grapje voorbereid dat mij een (vrij)pion voordeel opleverde. Nadat we het meeste materiaal afgeruild hadden, bleef een dame-eindspel over waarin mijn tegenstander in tijdnood een aantal suboptimale beslissingen nam en mijn pionnen de overkant konden bereiken”. (5 – 1).
Op bord 5 speelde ik voor de derde keer sinds 1975 met zwart een externe partij. Even wennen! In de tijdnoodfase lukte het me een loper te veroveren, maar gaf daardoor mijn tegenstander de mogelijkheid om met dame en toren de8e rij te bezetten. Het was nog even oppassen. Maar de druk van de tijd en de stelling zorgde ervoor dat er een punt bijgeschreven kon worden. (6 – 1). Alleen Klaus (b2)was toen nog bezig. In de hitte van de strijd, was het Klaus ontgaan, dat we allang gewonnen hadden. Nadat Klaus de felicitaties ontvangen had, vroeg hij naar de eindstand. Vorig jaar gebeurde het vaker dat Klaus de enige was die had gewonnen en toen hij nu hoorde dat het 7 – 1 was geworden, zei hij: “Ben ik weer de enige die gewonnen heeft?

Het commentaar op de partij door Klaus:“Gerrit Gerrits, een flinke kerel met een vriendelijk bol gezicht, kwam 10 minuten te laat, zodat ik toch nog moest spelen, terwijl ik het beoogde punt al dacht binnen te hebben. Ik speelde mijn gebruikelijke 1.e4 waarna hij a`tempo 1…..,Pf6 speelde, een uitnodiging om het “Aljechin” te spelen, dat ik echter met Wit niet voldoende beheers. Er volgde 2.Pc3, waarna hij zonder nadenken razendsnel 2….,d5 speelde. Hij leek goed voorbereid op deze zet. Daarom zag ik mij genoodzaakt iets te spelen, waar hij beslist niet op gerekend zou hebben. Er volgde 3.f3!? e5 4.de5x,Pd5x 5.Pd5x, Dd5x 6.Pe2,Lc5 7.Pc3 In een min of meer gelijke stelling wist hij op de 19de zet in het centrum een lastig paard te poneren , waardoor ik daarna al mijn energie moest besteden aan de verdediging. Uiteindelijk lukte het hem niet via het midden door te breken. Daarom besloot hij over de Koningsvleugel met zijn pionnen op te rukken. Dat had hij niet moeten doen. Ik forceerde open g en h- lijnen en na een onstuitbare beslissende aanval moest hij opgeven. In de tijdnoodfase werden aan beide zijden nog gekke fouten gemaakt, maar uiteindelijk had de heer Gerritsen geen kans meer, vooral door mijn sterke loperpaar.

UVS 3 – Koningswaal 7 – 1

Share

Geef een reactie