Verbazingwekkende wendingen

Terwijl een echte regelrechte blunder (bijvoorbeeld ongewild in één zet zomaar een stuk weggeven) ergerlijk en betreurenswaardig is, kan een minder goede zet soms ook voor leuke en verrassende situaties leiden, die tegelijk grappig en leerzaam zijn. Hiervan voorbeelden uit twee van mijn partijen van de interne competitie.

stelling 1
Lambert Hofman – Klaus Wüstefeld
Wit begint en wint!

Om degradatie te vermijden was winst voor zwart belangrijk. Na de bekende b4-opening van Lambert kon de zwartspeler dik tevreden zijn met nevenstaande stelling. U zult het echter niet geloven, maar wit weet in twee zetten de zwarte dame in te sluiten, pakt vervolgens op de 3de zet de dame niet, maar tovert een onhoudbaar mat tevoorschijn.
Ziet u, hoe dit had kunnen gebeuren? d.w.z. bijna geforceerd, wel met een beetje medewerking van de zwartspeler.


stelling 2
Onno Marres – Klaus Wüstefeld
Zwart begint en wint (ongelofelijk!)

Wat minder gemotiveerd speelde ik snel en slordig. Ik dacht de witspeler middels een torenoffer in een mat-net te kunnen lokken, maar Onno weigerde de toren en vervolgens veroverde hij op slimme wijze mijn paard. Afijn, ik mocht slecht spelend en blunderend nog blij zijn, dat ik in nevenstaande stelling terecht kwam. De kreet “zwart begint en wint!?!” komt nogal belachelijk over. Toch is het serieuzer dan het lijkt. Medewerking van de tegenstander is hier wel vereist.

stelling 3 (Het vervolg)

De beslissende fase in de partij Onno Marres – Klaus Wüstefeld. Hoe kan Zwart met ’n toren tegen ’n loper de winst afdwingen? Waarschijnlijk is dat onmogelijk, maar toch heeft zwart na twee zetten geforceerd winst. Wit hoefde maar één foutzet te doen. Wat speelde zwart en hoe kon hij na enige dwangzetten de witte pion en de loper veroveren?

De uitwerkingen

stelling 1
Lambert Hofman – Klaus Wüstefeld Wit begint en wint !
22.Pxd8, Lxf1??? (a tempo gespeeld “hij een toren, ik een toren”). Goed was o.a. 22… Dxd8! maar nu gaat het geforceerd mis. 23.Te8!! Opeens dreigt de zwarte dame met aftrek-schaak geforceerd verloren te gaan. Zwart had de schade nog enigszins kunnen beperken, maar speelde 23… De5??? Waarna wit niet eens de zwarte dame meer behoeft te pakken, want hij heeft nu via de krachtzet 24.Pe6+!! en 25.Df3+ spoedig mat.

stelling 2
Onno Marres – Klaus Wüstefeld Zwart begint en wint (ongelofelijk!)
46… Td7!?! 47.cxd7??? (ik pakte de toren a tempo, met de gedachte “hij zal het spoedig opgeven, het zal wel een wanhoopsdaad zijn”). Aan pat had Onno niet gedacht, want zwart had kort daarvoor nog 2 torens op het bord. Nu had zwart een dolle toren. 47… Txg3+! en omdat Onno nog steeds winstkansen zag, stond hij toe, dat ik zijn loper en toren in mijn zak zou steken. 48.Kf2 Txd3. En nog steeds zag Onno winstkansen, terwijl pat nog steeds geforceerd kon worden.
Zo kwam het tot stelling 3.

stelling 3
De witspeler had intussen remise aangeboden, maar nu zag ik weer winstkansen voor zwart en Onno hielp mij erbij om de gedachten, die ik had, te verwezenlijken. 57… Tc2 58.Lf3?? Hierna is het uit. Er volgen alleen nog maar dwangzetten 58… Ke3 59.Lg4 Tc1+ 60.Ld1 Ta1 61.a5 Txa5 62.Lb3 Ta1+ 63.Ld1 Tb1

Share

6 reacties

  1. Pepijn van Erp schreef:

    Erg vermakelijk Klaus!

    Klein foutje: in de derde stelling is niet 58.Lf3 de beslissende fout, maar 59.Lg4. Na 59.Kd1 is het nog net remise.

    Was er overigens in die laatste fase sprake van tijdnood?

  2. Marcel Verstappen schreef:

    Mooi, Klaus! Je moet met die studieachtige partij tegen Onno maar eens meedingen in een compositiewedstrijd!
    Welk record kunnen we hiervoor verzinnen, Pepijn? Partij met mooiste meewerkpat in 10 of meer zetten?

  3. Klaus Wüstefeld schreef:

    inderdaad Pepijn, zoals uit mijn email aan jou blijkt, ik zag het eerst niet, maar 59.Lg4 was inderdaad de eerste fout, zodat ik het leuk kon beëindigen. Met Kd1 zet Onno de Toren in en kan hij nog steeds remise houden.
    Overigens wil ik Onno nog steeds mijn oprechte medeleven betuigen . Het was ,zoals ieder zal bevestigen, duidelijk een stelling, waarin je de winst voor Wit zou vermoeden (om het maar slapjes te zeggen) .Het is beslist niet leuk om dan nog te verliezen. Het moet ook een heerlijke gedachte geweest zijn om een uit een hogere groep net gedegradeerde te verslaan. Tja de Toren gewoon pakken met de pion in de mening,dat het een wanhoopsdaad is: Onno, ga er in het vervolg maar vanuit, dat ik geen wanhoopsdaden pleeg, maar wel mijn laatste kansen wil grijpen. Jouw fatale zet 47.cdx gebeurde onnodig snel. Pepijn vroeg mij nog ,of er tijdnood was. dat hangt er van af ,of je een langzame of snelle denker bent. Vanaf de fatale pionzet 47.cdx tot de opgave was het ongeveer 20 minuten tot 3 minuten. Marcel suggereerde nog de recordlijst, je kunt van alles verzinnen, bijvoorbeeld “de meest gewonnen staande partij, die toch verloren ging zonder dat stukken werden weggegeven. Klaus

  4. Lambert Hofman schreef:

    Klaus, je moet wel een geweldige liefhebber van het spelletje zijn als je zelfs enthousiast wordt bij een eigen verliespartij.
    Als je niet zo hebberig was geweest en i.p.v. de toren op f1 met de dame het paard op d8 had genomen, dan stond je helemaal gewonnen. Nu was de partij na 23 …. De5 gevolgd door Pe6+ mat in 13!!!

  5. Klaus Wüstefeld schreef:

    Tja Lambert, hoe moet je dat verschijnsel noemen : “enthousiast zijn bij een eigen verliespartij”? Het ontbreekt waarschijnlijk nog in de psychologische en psychiatrische handboeken: Schaakmasochisme, een onbedwinbare behoefte om te verliezen. Je wilt dan graag verliezen, maar dat lukt niet altijd, je doet per vergissing ook wel eens een goede zet en constateert tenslotte met verbijstering en schrik , dat je ook nog gewonnen hebt. Dat gevoel heb ik wel eens echt gehad op een moment, dat ik dreigde te promoveren naar groep A.
    Nog iets anders, want mijn hele verhaal verbleekt natuurlijk bij het fantastische bericht, dat wij met ons tweede team wederom gewonnen hebben en dat we met nog één ronde te spelen nog steeds bovenaan staan.

  6. Onno Marres schreef:

    Voor mijn gevoel was ik in de partij tegen Klaus in tijdnood. Ik vind het een knappe patcombinatie van Klaus. Ik weet nu dat je soms ook op pat moet letten als de tegenstander nog meerdere stukken op het bord heeft.

    De volgende partij ga ik er met frisse moed tegen aan.

Geef een antwoord