Hoe een pionnetje voor de winst zorgt

Op veler verzoek het slot van mijn partij uit de wedstrijd ASV 4 – UVS 2. In het verslag nam ik het volgende erover op

In de tijdnoodfase kwam er een geweldige afruil tot stand, waarna het materiaal in evenwicht was, maar ogenschijnlijk de zwarte stelling een onsamenhangend zooitje. Wit stond niet een klein beetje gewonnen, maar straal gewonnen, was de mening van de omstanders. Echter op f4 stond een eenzaam zwart pionnetje, dat naar de overkant begon te bewegen, steun kreeg van een fris paard dat tot nu aan de kantlijn had gestaan. Toen het paard ook nog hulp kreeg van de toren, het enige nog andere zwarte stuk, was er geen houden meer aan. Het pionnetje was niet meer te stuiten en zorgde voor een gelukkig punt.

Nu dan geïllustreerd:

Wit: Siert Huizinga Zwart: Lambert Hofman
Na 36 h5 (wit had nog 25 sec, zwart 1 min)

36…Pg4 Eindelijk gaat het paard zich met de partij bemoeien. En hoe! 37.Tf3 Te4 38.Kd2 Pe5 39.Tf1

39 … Kh6 40. b3 Kxh5 De opmars van het pionnetje kan beginnen.
41. c3 f3 42. Tf2 Kg4 43 a4 Kg3 44. b4 axb4 45. cxb4 Pg4

46.Tf1 f2 47.Kd3 ?? Hiermee is het meteen uit.

47… Te1!! 48.Lxf2+ Pxf2+ 49.Txf2 Kxf2 50. Kc4 h5 (0-1)

Share

5 reacties

  1. Luukmaestro schreef:

    Netjes Lambert, doet ineens mee allemaal. Al is met deze tijdsverhouding natuurlijk elke zet goed die niets weggeeft, als die maar snel is! Zal wel een potje zweten geweest zijn met 1 minuutje…

  2. Pepijn van Erp schreef:

    @Luuk: ik neem aan dat er na de 40ste zet gewoon een uur bijkwam. Maar wanneer de vlag viel, kan Lambert misschien nog wel vertellen.
    Strak gespeeld door Lambert, het eindspel in ieder geval ;-)

  3. Luukmaestro schreef:

    Owja…. Uhum, dank voor deze les Pepijn!

  4. Pim Haselager schreef:

    Dat inderdaad eenzame en kwetsbare pionnetje doet me denken aan dat gedicht van Donner dat iedereen natuurlijk uit zijn hoofd kent, naar aanleiding van zijn partij tegen Velimirovic in Havanna 1971 waarin zijn onschuldig ogende witte pion op a5 uiteindelijk doorliep:
    “Lieve pion a5
    Mooi klein ding, randpion ben je, niet meer dan één veldje mag je bestrijken. Je bent zo klein, bijna niets en je hebt de hele partij daar op je plaatsje gestaan, maar al die tijd was mijn hoop op jou gebouwd en al mijn angstig hunkeren was voor jou. Ik zag je wel, zoals je daar stond, kleine bengel.”
    Het vervolg is nog mooier eigenlijk, maar ergens moet een mens ophouden met citeren.
    Fijn dat er af en toe nog eens zo’n soort pionnetje voorkomt. Dank Lambert!

  5. Klaus Wüstefeld schreef:

    Hoi Lambert, een wat late reactie van mijn kant (drukke week achter de rug). Het was niet alleen de verdienste van dat pionnetje, het was ( dacht ik) vooral de verdienste van jouw vechtlust en uithoudingsvermogen om met zwart (zonder jouw favoriete witte opening) in een moeilijke partij toch nog je laatste kans te grijpen. Zeker in tijdnood kwam het voor het 2de team goed uit, dat je de juiste weg naar winst vond, zodat we maar net de matchpunten binnenhaalden. Had Wit overigens geen betere kansen als hij op het laatst geen 37.Tf3 maar 37.Td4 had gespeeld ? Hoe dan ook: jij hebt in ieder geval je laatste kan gegrepen! Mijn eigen partij had ook een boeiende slotstelling, een echte probleemstelling, maar publicatie laat nog even op zich wachten ( of komt niet) . Klaus

Geef een antwoord