Wit staat gewonnen na 29.Txd8, maar de stelling blijft tricky. Uiteindelijk biedt wit onder lichte tijddruk na 35 zetten remise aan en dat wordt door zwart geaccepteerd.

Aanleiding voor deze misère was de partij die ik tegen Lars speelde in de eerste ronde van periode 3.

De opening gaat nog goed (voor mij dan), al na zwarts 1e zet was ik in ieder geval uit de theorie, en Lars geloof ik ook. Meteen zwaar in de denktank, een tactisch grapje op de 11e zet en na 13 zetten staat wit overweldigend. Er volgt een fase met wat lastige beslissingen en na 19 zetten is duidelijk dat zwart een tweede pion gaat verliezen. Lars vecht voor wat hij waard is, hij creëert wat dreigingen, stoomt met zijn koning het centrum in, wit blijft min of meer gewonnen staan. Vanaf zet 36 raakt wit een beetje de draad kwijt maar blijft overeind. Tot de 43e zet van zwart. Zwart speelt 43…Kd2, en biedt remise aan (de snotneus!). Veel te snel zeg ik dat ik het nog even probeer en maak pardoes een vreselijke blunder (44.bxa5). Het is gewoon kortsluiting, black-out, varianten door elkaar. Hoe dan ook, na nog wat zinloos geschuif geeft wit rond de 60e zet op. Ik wil niet overdrijven, maar ‘kotsmisselijk’ is erg zwak uitgedrukt.

Afgelopen zaterdag was ik in Wijk aan Zee voor de 7e ronde van het Tata Steel Chess toernooi. Het was een beetje droevig om Timman, een van mijn jeugdhelden, als een kind te zien verliezen. In de commentaarzaal hadden Böhm en de mensen in de zaal ongeveer 10 seconden nodig om te besluiten dat 29.Lxh7 er weliswaar interessant uitziet, maar dat het vrijwel onmiddellijk verliest. En wat speelt Timman na een minuut of 5? Juist, 29.Lxh7. Maar verder: wat een prachtige sfeer, wat een spannende gevechten, wat een mooie partijen waren er. De manier waarop Carlsen Gelfand van het bord schuift vanuit een stelling waarin gewone stervelingen zonder veel omhaal remise hadden willen gegeven. Of hoe Ivanchuk achter het bord zit. Alleen al dat te zien geeft nieuwe energie! Maar het allermooiste vond ik toch hoe Karjakin won van Topalov. De commentaarzaal was al dicht, ik liep de speelzaal in en maakte vervolgens het einde van de partij mee. Het stond zo toen ik binnenkwam:
Wit: Kf4, Tb6, pi.h2;
Zwart: Kf6, Le6, pi.h4

Karjakin – Topalov, stand na de 69e zet van wit:

En Topalov speelde 69…. h3
Zie dat maar eens te winnen. Live was ik getuige van het vervolg, ik stond op ongeveer 10 meter van de spelers vandaan, de partij was te volgen op een monitor vlak voor mij.

70. Tc6,Kf7 71.Ke5,Lg4 72.Tc4,Ld7 73.Tc7,Ke8 74.Kd6,Lg4 Ja, ok, en nou? 75.Te7+,Kf8 76.Te4,Lc8 (zie diagram) 77.Kc7!!. Dat was het dus! Ongelofelijk mooi, de zwarte pion gaat verloren. 77…,La6 78.Te3,Kg7 79.Txh3,.. en nu nog de eindfase, die op zichzelf nog niet zo makkelijk is:
79.Txh3,Kg6 80.Kd6,Kg5 81.Ke5,Le2 82.Tg3+,Kh6 83.Kf5,Ld1 84.Th3+,Kg7 85.Kg5,Le2 86.Te3,Ld1 87.Te7+,Kf8 88.Kf6,Kg8 89.Kg6,Lc2+ 90.Kh6,Kf8 91.Tg7,Ld3 92.Tg5,Kf7 93.Tg3,Lc2 94.Tg7+,Kf8 95.Tg2,Le4 96.Tg4,Lc2 97.Tg5,Kf7 98.Kh5,Kf6 99.Kg4, … en Topalov geeft op.

Topalov is zeer geagiteerd, hij loopt weg, komt weer terug, zegt iets, loopt weer weg, komt weer terug, gebaart driftig, zet de stukken op, laat aan Karjakin iets zien. Uiteindelijk kalmeert hij wat. Ondertussen blijft Karjakin rustig, bejegent Topalov met zeer veel respect. Ze analyseren nog een beetje, dan staat Topalov op en verlaat hoofdschuddend de zaal.

Ik heb er een nieuwe held bij: Karjakin! En eigenlijk ook Radjabov. Ivanchuk was al een held, Timman blijft het toch nog wel stiekem, al ben ik nog steeds een beetje boos om 29.Lxh7. En ik ga toch nog maar even door met schaken…

Met mijn laatste krachten concentreerde ik mij op een ingewikkelde doorbraak van mijn 3 witte pionnen tegen 2 zwarte op de damevleugel. Dat moest wel nauwkeurig gebeuren. In tijdnood vond mijn tegenstander niet het juiste antwoord. Nu waren de rollen omgekeerd!

Wit Wüstefeld-Rückert
Zwart dreigt De1 + (promotie) en mat. Wit heeft maar één zet: Lh4! En zwart geeft op!
Leuk puzzeltje: hoe kwamen de witte pionnen op b6 en b7 ?

Captain Thei van Laanen

De inzettende poolkou maakte de UVS-machine alleen maar scherper. Theis voorliefde voor tactische opstellingen werkte ook nu weer goed uit. In plaats van ondergetekende werd nu Schoppema als wild card op bord 1 gestald. Daar deed hij het nog heel aardig tegen zijn 2075-tegenstander. In het belang van het team hield hij zich qua tempo ook een beetje in, toch bleef hij in het eindspel met lege handen achter.

Aan het tweede bord wist captain Thei zijn partij erg lang te rekken, in tijdnood werd tot remise besloten, waar Thei wel kansen had gehad. Ver daarvoor had Ruud al een punt binnengesleept op bord drie met een aardige combinatie, waarna zijn tegenstander voornoemd kopje thee nodig had om op krachten te komen.

UVS 4 – Wageningen 4, bord 3 Erik van Wijngaarden – Ruud van Roosmalen Positie na 26. Kh1 26.          ….          gxf3 27.          Lxf3        Pxf3 28.          gxf3       Lxb5 29.          cxb5       Dh3 En zwart geeft op. Na 27. gxf3 wordt het echter lastiger voor zwart om te winnen. Iemand een idee?

Een door hoog water afgesloten Waalkade leverde bovendien parkeerproblemen op, waardoor twee van de Wageningers drie kwartier te laat kwamen, wat de moraal bij onze schaakvrienden ook niet zal hebben verhoogd.  Schrijver dezes kon dus met een comfortabele tijdsvoorsprong aan mijn partij beginnen. Ik mocht dit keer aan bord 4 plaatsnemen en daar de Moskouse variant van de Siciliaan uitproberen- met goed gevolg. Mijn tegenstander kwam zo gedrongen te staan dat hij de dames maar afruilde met pionverlies, met de twijfelachtige argumentatie ‘want terug naar d8, dan wordt het ook niks meer’. Het punt bleek uiteindelijk gemakkelijk binnen te slepen.

Aan de lagere borden walste het UVS-gemaal onverbiddelijk verder. Marcel veroverde aan het vijfde een stuk en maakte zijn partij mooi af, net als Wim Krabbendam die weinig moeite had om tot voordeel te komen. Merijn Dammers moest op bord 7 wel verlies aantekenen. Aan het laatste bord was Bert-Jan opgezadeld met een moeilijke stelling uit de hogere eindspelkunde: twee lopers tegen loper en een roedel pionnen. De afwikkeling bleek knap lastig, waardoor hij het volle punt uiteindelijk moe3st laten glippen en in een eindstelling terecht kwam die thematisch remise was.

De stemming aan het einde van de avond kon daardoor alleen maar worden omschreven als opgeruimd en tevreden. Nu we 2 van de 4 matches hebben gewonnen lijkt degradatie al bijna afgewend, nu we in de laatste drie wedstrijden tegen ongeveer even sterke teams moeten zonder superspelers op de hogere borden.

Doetinchem 2 – UVS 3 3,5 – 4,5 !

Ruud van de Plassche was gelukkig weer van de partij en speelde aan bord 7 met zwart. Hij kreeg een vrij tamme Weense opening tegen en liet in het begin al zijn mooie zwartveldige loper ruilen, waarna hij niet zoveel vooruitzichten op voordeel meer had. Het werd na ruim 2½ uur remise.
De volgende die klaar was, was Pim Haselager, die op bord 3 speelde. De opening verliep voorspoedig en Pim’s tegenstander verbruikte ook veel tijd. Ik zat hier toch eigenlijk wel op een overwinning te rekenen, maar dat liep even wat anders. Pim liet een beetje onnodig de pionnenopmars f5 toe en moest toen een beetje gaan oppassen. Ondanks behoorlijke tijdsdruk speelde zijn tegenstander vervolgens sterk door en Pim ging ergens nog flink de fout in en stond denk ik compleet verloren. Hoe hij er precies nog remise uit wist te slepen is me een beetje ontgaan.
Op bord 1 speelde Joost Retera met zwart een erg overtuigende partij. Na 1.e4 c6 begon de witspeler maar liefst een half uur na te denken. Achteraf bleek waarom: hij speelde zelf altijd Caro Kann en kon niet zo snel kiezen welk systeem hij tegen zijn eigen opening zou gaan spelen. Uiteindelijk koos hij een variant, die Joost ook in de wedstrijd tegen De Willige Dame op het bord had gekregen. Hij kende de variant inmiddels weer een stuk beter en kwam snel in het voordeel. Voor de oppervlakkige kijker van de zijlijn leek het nog niet op groot voordeel, maar Joost liet in de analyse ziet dat het al vrij snel een hopeloze zaak was voor wit. Een leerzaam potje!

De volgende die een vol punt mocht bijschrijven was ik zelf. Een vrij complexe partij, waarin ik wel de hele tijd minstens gelijk stond, maar het blijkt in de analyse nogal eens heen en weer te zijn gegaan van duidelijk gewonnen tot remise bij goede verdediging. Onderaan zal ik een video-analyse plaatsen.
Anton van Rijn won gelukkig ook weer eens! Op bord twee was hij met wit met een minuscuul klein voordeeltje uit de opening gekomen en was ie eigenlijk niet zo optimistisch op een positief resultaat. Gelukkig deed zijn tegenstander een paar ongelukkige zetten en dat kostte hem een pion. Ondanks tijdnood wist Anton dat voordeeltje effectief in een vol punt om te zetten door een sterke koningsaanval met de zware stukken.
Op bord 5 had Luuk Peters een zware middag. Vanuit de opening met zwart niets bereikt, hooguit een wat passieve stelling. Niet dat wit echt aandrong, maar die kreeg toch een wel erg goed eindspel op het bord. Nou ja, eindspel, er stonden nog wel erg veel pionnen en stukken op het bord. We kunnen weer beter van een NQE spreken (‘Not Quite an Endgame’). Met nog 30 seconden op de klok claimde Luuk remise met als reden dat er voor de derde keer dezelfde stelling op het bord was verschenen. Zijn tegenstander reageerde een beetje verbaasd, want hij had tussendoor wel verschillende zetten gespeeld. Dat maak echter niet uit en de claim van Luuk bleek terecht. De remiseclaim was volgens Luuk zijn enige goede ingeving tijdens de hele partij geweest.
Op bord vier ontstond er ook een tijdnoodduel, een beetje gewoontegetrouw bij Arie van den Hurk. Die stond de hele partij wel iets beter, was mijn indruk, maar in de slotfase en met de tijdnood, wist zijn tegenstander Arie te trucen. Gelukkig. niet zo erg dat we voor verlies moesten vrezen, want Arie vond de enige verdediging. De speler van Bergen op Zoom zag het blijkbaar niet zitten om nog een winstpoging te ondernemen en bood op de 39ste zet remise aan.

Hieronder de laatste fase van de partij in een video van Jan van de Westelaken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Alleen Dennis Arts was na de tijdcontrole nog bezig om te kijken of hij zijn stelling nog kon winnen. We hadden al wel gewonnen, maar de bordpunten zijn natuurlijk ook belangrijk (en niet te vergeten de ambitie van Dennis zelf). Uiteindelijk moest Dennis zich neerleggen bij het halve punt.

Dennis probeerde nog lange tijd zijn partij te winnen.

De eindstand werd daarmee 5½-2½ voor ons. Concurrent Dordrecht heeft echter weer eens dik gewonnen (met 6-2 tegen Charlois Europoort) en loopt op bordpunten iets verder uit. De onderlinge wedstrijd in ronde 8 zal de beslissing om het kampioenschap wel gaan brengen.

Ten slot nog de video-analyse van mijn partij

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zoals ieder jaar begint ook het schaakjaar 2012 met externe wedstrijden. Zaterdag 7 januari spelen UVS 1 en 2 thuis op de Ganzenheuvel tegen respectievelijk Bergen op Zoom en Doetinchem. We gaan deze zaterdag voor 3 wedstrijdpunten. Maandag 9 januari speelt UVS 4 thuis tegen Wageningen 4 en begint UVS 3 dinsdag 10 januari het schaakjaar in Doetinchem tegen Doetinchem 2. Het  5^e team mag pas donderdag 19 januari in Arnhem voor het eerst weer aantreden. De interne competitie begint pas maandag 16 januari met de eerste ronde van de 3^e periode.

Wij wensen jullie een mooi schaakjaar in goede gezondheid.

Het bestuur