Ook Rolf van Geel kon geen potten breken in een gelijkopgaande strijd; hij koos de spreekwoordelijke eieren voor zijn geld en ging akkoord met remise. Daarna vielen er snel achter elkaar 4 kegels om: Ruud van Roosmalen zag zijn dappere poging om de koningsvleugel open te breken stranden; verlies was zijn deel. Ook invaller Theo Felet probeerde een afwachtstelling tevergeefs om te buigen in een aanval; al snel werd duidelijk dat trucjes op dit niveau tot mislukken gedoemd zijn. Als derde viel ook mijn stelling in duigen, nadat ik al bijna luidkeels mat in 2 had aangekondigd, zag ik nog net een knullige redzet over het hoofd waardoor ook dit trucje in rook opging. Nummer 4 was Thei van Laanen die ook al tegen materiaalachterstand zat aan te kijken en geen winst of remise kon forceren. Het was duidelijk de avond van de te optimistische inschattingen aan UVS-zijde.

De laatste twee spelers zorgden nog voor enige verlichting van de (achter)stand. Justin Sewalt tekende voor een halfje na een slappe afruilpartij. Frans van den Hooven, tot slot, was de UVS’er van de avond door als enige te winnen in een partij die nooit een partij was (zijn tegenstander dacht ruim 1,5 uur na om na 5 zetten in een dubieuze stand te geraken).

De Cirkel mag op de slotavond tegen stadgenoot Ede in een naar verwachting spannende apotheose (want beide nog zonder puntverlies) uitmaken wie gaat promoveren. UVS speelt die avond in de marge om de eer, tenzij deze afgelopen ronde nog voor verrassende uitslagen heeft gezorgd (zie de actuele stand op www.osbo.nl).

nu dan toch… een geinig partijtje, met dank aan mijn tegenstander.

de zaken in mijn hoofd tijdens de partij heb ik minimaal uiteengezet…

have fun

Teamcaptain Lambert Hofman

Met nog 2 wedstrijden voor de boeg is de spanning in de Promotieklasse weer helemaal terug. Afgelopen zaterdag begonnen we met 3 punten voorsprong aan de wedstrijd tegen de nummer twee van de Promotieklasse: Bennekom. Na afloop was de voorsprong nog maar 1 punt.
De eerste die de nul aankondigde was Ruud van der Spoel. Ruud (tot dan toe een score van 5½ uit 6) kwam met wit bijzonder goed uit de opening (Morra) en het had er alle schijn van dat er een snelle overwinning in het vat zat. In zijn winning mood was Ruud iets te gretig en nam hij niet de tijd de vijandelijke mogelijkheden te bestuderen.

Vrij snel daarna kwam Klaus (5 uit 6) erachter dat zijn stelling een gatenkaas was, en dat deze zijn tegenstander alle mogelijkheden bood te infiltreren (0-2). Gelukkig kon Michiel zijn betere stelling deze keer wel tot een goed eind brengen. In bijna al zijn partijen kwam hij met zwart goed tot zeer goed uit de opening, maar had dan meestal een minder moment, waardoor de voorsprong verdween en daarmee de winstmogelijkheid. Deze keer wist hij zijn stellingvoorsprong te behouden en kon nog voor de tijdscontrole een punt laten bijschrijven (1 – 2).

Arno keepte zijn eindspel

Ondertussen had Philippe zich ergens vergist, waardoor een 0 het gevolg was (1-3). Arno kwam in een schijnbaar hopeloos verloren eindspel van 2 torens en 1 pion tegen 2 torens en 3 pionnen terecht. De positieve verrassing was dat Arno kans zag een eeuwig schaak in de stelling te weven (1½ – 3½).

René ten Bos miste de winst in een ingewikkeld eindspel

De partijen van René, Christ en Lambert waren toen nog bezig. Bij alle drie was er niet een zodanig verschil in de stelling, dat er meer dan remise verwacht zou kunnen worden. Misschien dat René en Lambert iets teveel risico namen, waardoor beide partijen uiteindelijk niet een halfje opleverden. Gelukkig wist Christ met zijn winst het verlies van UVS 2 te beperken tot 2½ – 5½.
Door deze uitslag staan we weer met beide benen op de grond. De volgende twee wedstrijden moeten weer gewoon winst opleveren en dan zijn we zeker van promotie naar de 3de klasse KNSB. Afhankelijk van de uitslagen van de concurrenten de komende wedstrijden, kan het zijn dat een keer winst al voldoende is. Tot nu toe hebben de andere teams goed hun best gedaan om ons op de eerste plek te houden.

links vs rechts: 0-3

Een rampzalige ontknoping van de wedstrijd tegen RSC ‘t Pionneke. Kort voor de tijdnoodfase stond het  3 -2 voor UVS met goede stellingen op de borden bij Tsjisang Cheung (bord 4), Luuk Peters (bord 3) en Anton van Rijn (bord 2). De één na de ander bracht zijn stelling om zeep en verloor, zodat  onze tegenstanders uiteindelijk met een 3-5 overwinning naar huis gingen.

Het begon eigenlijk zo goed. Thomas Willemsen speelde op bord 8 een degelijke partij, maar kon ook niet zo veel bereiken. Na ruim anderhalf uur spelen besloten de spelers tot remise. Intussen stond Pim Haselager op bord al aardig goed tegen FM Jan van Mechelen. Arie van den Hurk had ook een voordeeltje op bord 6 en bij de rest leek er nog niet zo veel aan de hand. Nergens stonden we duidelijk minder.

Na iets meer dan 2 uur spelen won Pim, verrassend snel, vond ik. Zijn tegenstander speelde een beetje teveel uit de losse pols en kwam naar een paar degelijk zetten van Pim ernstig in de problemen. Een goede overwinning van onze eerste bordspeler. De rest van de partijen zou in het derde speeluur beslist worden.

Arie won uiteindelijk doordat zijn tegenstander zomaar een stuk weggaf. Mazzeltje voor ons, want hoewel Arie beter stond, was het nog niet zo makkelijk om te winnen. Ook in de analyse was het niet zo duidelijk wat de beste aanpak zou moeten zijn.
Ikzelf had het gevoel een slechte partij te spelen op bord 7. Uit de analyse bleek echter dat ik maar één echt mindere zet had gedaan, net na de opening. Mijn tegenstander speelde daarna echter wel de beste zetten voor een tijdje en ik kwam wat in de verdrukking. Eén mindere zet van mijn tegenstander was ook wel weer genoeg om de stelling weer in evenwicht te brengen. En gezien de stand in de wedstrijd bood ik toen ook maar remise aan, wat geaccepteerd werd. Mijn tegenstander had ook niet echt genoeg tijd om nog een winstpoging te wagen.

Maarten observeert het slagveld

Dan de partij van Maarten. Na een redelijk normaal begin had Maarten een redelijk normale stelling bereikt. Dat wringt natuurlijk een beetje, ergens moet de chaos toch vandaan komen.
En ja hoor, daar bood zich een kans aan. Een Topalovje op f3! Hierdoor kreeg zwart (Maarten, dus) een aanval tegen de witte koning, maar die kwam wel een beetje moeizaam uit de startblokken, omdat alle andere stukken van zwart zowat nog ontwikkeld moesten worden.

Toch zag het er helemaal niet gek uit en ook Maartens tegenstander kostte het veel tijd om een verdediging op te zetten. Uiteindelijk kwam die met wat een mokerslag leek. Achteraf had Maarten op dat moment waarschijnlijk in een eindspel kunnen vluchten met remisekansen. In plaats daarvan gokte hij een beetje op de tijdnood van wit en hield de stelling gecompliceerd. Dat liep toch ernstig mis, wit maakte geen fouten meer en Maarten liep gewoon mat.

Toen was het dus nog 3 – 2 in ons voordeel. Op alle borden die over waren ging echter de klok een grote rol spelen. Anton van Rijn had op bord 2 al in de opening een zee van tijd gebruikt (een uur voor 7 zetten, ofzo). Kreeg wel een dameloos middenspel met een pion meer, maar dat was zeker niet heel veel beter voor Anton. Dat kostte dus nog meer tijd en uiteindelijk moest Anton nog 20 zetten in 2½ minuut uitvoeren. Dat lukte bijna … Op zet 39 viel zijn vlag, maar inmiddels was er ook een voor Anton verloren toreneindspel op het bord ontstaan.

Bij Tsjisang was het misschien nog dramatischer. Ik had hem expres op bord vier met wit laten invallen, omdat zijn tegenstander vermoedelijk Frans zou spelen, en Tsjisang zag dat wel zitten. Hij kwam ook goed uit de opening en kreeg een stelling die Tsji wel snapt. Er werd een pionnetje geofferd, waardoor wit mooie controle kreeg en zwart kon eigenlijk niet zoveel. Ergens had Tsji nog remise aangeboden, maar zijn tegenstander kon dat denk ik vanwege de stand in de wedstrijd niet aannemen. Al eerder had Tsji kansen gemist maar net voor de tijdnood stond het zo:

Tijdnood op borden 2, 3 & 4

Luuk baalde achteraf misschien nog wel het meest van iedereen. De opening was via een zetverwisseling (na 1.Pf3, 2.b3 ) toch weer in een Colle getransformeerd. Luuk had niet veel problemen, maar wel behoorlijk wat tijd verbruikt. Zijn tegenstander mistte op een gegeven moment iets behoorlijks simpels en verblunderde een pion. De stelling was compleet gewonnen voor Luuk:

Met deze uitslag zijn de kansen op het kampioenschap wel zo’n beetje naar 0 gezakt. Alleen als Veldhoven een keer verliest en wij gewoon ruim de laatste twee wedstrijden winnen zou het nog kunnen lukken. Niet erg waarschijnlijk, maar je weet maar nooit.

Staat nu bij Anton op de kast

Op 1 maart werd gestreden om de Ganzenheuvelbokaal. Na de eerste ronde waren de groepen voor de finale bekend. Helaas kon Pim Haselager, die zich voor de eerste groep had geplaatst, niet meespelen in de finale. Daardoor schoof Tsjisang Cheung door en mocht ook meespelen om de beker. De andere groepen speelden gelukkig ook niet voor niets: Simon had naast de beker ook nog een fles wijn voor de winnaar van elke groep ter beschikking gesteld.

Groep 1

Omdat ik zelf meespeelde (in groep 2), kreeg ik niet zoveel mee van de andere groepen. Het was echter wel spannend tot de laatste ronde. Joost Retera ,die denk ik wel door iedereen als favoriet gezien werd, verloor in de 2e ronde van Luuk Peters en moest toen Anton van Rijn zien te achterhalen.

Joost tegen Anton

Anton won zijn eerste drie partijen en in de vierde ronde was de ontmoeting met Joost. Die werd gewonnen door Joost, zodat ze voor de laatste ronde gelijk stonden met 3 uit 4.

In de laatste ronde hadden beiden geen makkelijk programma: Anton moest tegen Luuk Peters en Joost tegen Dennis Arts. Anton won en moest toen wachten op het resultaat van de andere partij: zou het weer een barrage worden?  Dit keer niet, want Dennis speelde een goede partij schaak en had misschien wel moeten winnen. Uiteindelijk werd het remise en daarmee werd Anton ongedeeld eerste met 4 uit 5. En mocht de fraaie bokaal mee naar huis nemen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Groep 2

Maarten, Thomas en ik waren vooraf de favorieten om deze poule te winnen. Maarten en Thomas hielden in de eerste ronde hun kruit droog en remiseerden. In de tweede ronde won ik in een erg spannende partij enigszins fortuinlijk van Maarten. In ronde 4 verloor ik echter volkomen terecht van Mathijs Broeren. Daardoor was het ook in deze poule tot de laatste ronde spannend: Thomas stond op 3½ uit 4, ikzelf en Mathijs op 3 uit 4 en Maarten had 2½ punt. Maarten won van Mathijs en ik won van Thomas. Zodoende won ik dus de poule en de fles wijn, waarvan ik aan het genieten ben terwijl ik dit verslag schrijf ;-)

Pepijn, blij met de winst in groep 2

Groep 3 & 4

Van deze groepen kreeg ik nauwelijks wat mee. In groep 3 eindigden Arno Sprinkhuizen en Klaus Wüstefeld gelijk op 4 uit 5. Er moest dus een beslissingsvluggertje gespeeld worden. Dit was blijkbaar nogal een hectische toestand en de stukken vlogen herhaaldelijk over het bord. Uiteindelijk bleek Klaus de overwinnaar.
In groep 4 heerste Lambert Hofman soeverein en scoorde 5 uit 5.

De eindstanden

(foto’s van Jan van de Westelaken)

Wim van Rijswijk

Vrijdag, 26 februari 2010 is Wim van Rijswijk op 88 jarige leeftijd overleden. Sinds 3 maart 1946 is Wim lid van UVS geweest. De laatste jaren liet zijn gezondheid het niet toe dat hij de clubavonden nog bezocht. Wel heeft hij tot vorig jaar nog regelmatig met UVS 5 in de externe competitie meegedaan.
In de beginjaren van UVS is Wim een van de belangrijkste mensen voor het ontstaan en bestaan van UVS geweest. Ongeveer 20 jaar was hij intern wedstrijdleider en bijna al die jaren ook extern wedstrijdleider. Behalve dat Wim in de 50′er en 60′er jaren zelf een van de beste schakers van UVS was, organiseerde hij toen tijdens schaakavonden de interne en de externe competitie, de snelschaak en de laddercompetitie. En natuurlijk was hij ieder jaar medeorganisator van het Splendortoernooi, waaraan zo’n 120 man deelnamen en dat jaarlijks in de maanden april en mei plaatsvond. Het was in de tijd dat het aantal leden van UVS tot 130 steeg.
In 1983 is Wim voor zijn vele verdiensten voor UVS tot erelid benoemd. Als schaker blijft Wim in mijn herinnering als iemand die zich vastbeet in een partijstelling en 4 uur lang aan het bord gekluisterd bleef. Langzaam maar zeker werkte hij dan naar een eindspel toe, waarin hij een miniem voordeeltje had. En dan was Wim op zijn best, hij kromde zijn rug nog iets verder en sloeg aan het rekenen en als er dan een winstvoortzetting in de stelling zat, dan vond hij hem. Menigeen die al een halfje dacht binnen te hebben, kwam met een 0 tegen Wim van het schaakbord vandaan.
Met het overlijden van Wim verliest UVS een echte clubman.

In de tijdnoodfase kwam er een geweldige afruil tot stand, waarna het materiaal in evenwicht was, maar ogenschijnlijk de zwarte stelling een onsamenhangend zooitje. Wit stond niet een klein beetje gewonnen, maar straal gewonnen, was de mening van de omstanders. Echter op f4 stond een eenzaam zwart pionnetje, dat naar de overkant begon te bewegen, steun kreeg van een fris paard dat tot nu aan de kantlijn had gestaan. Toen het paard ook nog hulp kreeg van de toren, het enige nog andere zwarte stuk, was er geen houden meer aan. Het pionnetje was niet meer te stuiten en zorgde voor een gelukkig punt.

Nu dan geïllustreerd:

Wit: Siert Huizinga Zwart: Lambert Hofman
Na 36 h5 (wit had nog 25 sec, zwart 1 min)

36…Pg4 Eindelijk gaat het paard zich met de partij bemoeien. En hoe! 37.Tf3 Te4 38.Kd2 Pe5 39.Tf1

39 … Kh6 40. b3 Kxh5 De opmars van het pionnetje kan beginnen.
41. c3 f3 42. Tf2 Kg4 43 a4 Kg3 44. b4 axb4 45. cxb4 Pg4

46.Tf1 f2 47.Kd3 ?? Hiermee is het meteen uit.

47… Te1!! 48.Lxf2+ Pxf2+ 49.Txf2 Kxf2 50. Kc4 h5 (0-1)

Rolf van Geel gaf er gauw de brui aan, nadat hij een draak van een zet had uitgevoerd die een onstuitbare aanval inleidde. Justin Sewalt kon aan het tweede bord met wit geen vuist maken tegen de taaie verdediging van zwart die ook nog eens het linke loperpaar had. Ondanks een aanmoediging om het nog even te proberen moest hij berusten in remise. Aan het laagste bord was invaller Bert-Jan Boer geposteerd met als missie een halfje binnen te slepen. Helaas ging die vlieger niet op: een paardruil voor twee pionnen was te weinig om verlies te voorkomen.

Een bord hoger was Wim Krabbendam aan het eind van zijn klok geraakt toen er een remisestelling met pionnen op het bord stond. Met iets meer tijd zou hij vast nog de weg naar remise gevonden hebben, nu bezweek hij onder druk van de tijd. Gelukkig werd dit verlies gecompenseerd door een solide winst van Frans van den Hooven; zijn continue mat-achter-de-paaltjes-dreiging was uiteindelijk doorslaggevend. Tussenstand: 1,5 – 3,5.

Op dat moment, de Stevenstoren had net 12 keer geslagen, waren er nog 3 partijen gaande. Ruud van Roosmalen kreeg een remiseaanbod in een eindspel met lichte stukken en een pionnetje achterstand. Hij kon niet anders dan accepteren ondanks dat daardoor de druk op Mathijs en mijn schouders nog groter zou worden. In hevige tijdnood manoeuvreerde Mathijs zich heel professioneel naar de eindzege en had ook ik het geluk dat mijn onder druk gezette tegenstander op zoek ging naar een patstelling die er niet was en zodoende eerst al zijn pionnen, daarna zijn toren en tot slot ook zijn koning cadeau gaf. Een benauwd gelijkspel was het resultaat van een verhit avondje schaken.

• Meer dan 4 man wilden met wit spelen;
• Niemand wilde op 8;
• Christ wilde niet tegen Ruud W  en dus niet op 6;
• Michiel wilde zeker niet op 8 en alleen tegen een e4 speler;
• Klaus  mocht van ons niet met zwart en moest op 5;
• Ruud wilde alleen maar winnen en mocht daarom op 2;
• Arno kon niet meespelen, en dat gaf het probleem: wie op 1?

Gelukkig kon het laatste probleem eenvoudig opgelost worden:  Ruud vd Plassche kwam even tussen zijn fietsreizen door naar Arnhem om bord 1 te bemannen. De andere plekken werden ingevuld na veel overleg en gedobbel.

Ruud vd Spoel speelde op 2 een rustige partij, die vooral beheerst werd door de angst van beide spelers om toch maar niet te verliezen. Na twee en half uur niets doen besloten ze, beide bijzonder content over de prestatie, tot remise.  Dus geen 6 uit 6 voor Ruud. Ondertussen had Ruud vd Plasche  op 1 met wit op zijn Siciliaans een kwaliteit te pakken en binnen 3½ uur ook een heel punt. Eigenlijk een regelmatige overwinning, waar wij UVS 2-ers van opkeken, omdat het allemaal zo gewoon verliep. Er was in de partij geen moment te vinden, waarop er enige twijfel was over de score. Wij van UVS 2 kennen dit fenomeen niet; bij ons is het heel anders. Je weet pas wat de uitslag van een partij is als deze is ingevuld op het wedstrijdformulier.
Helaas had Tsjisang op 3 een misrekening gemaakt. Een stukoffer bracht niet het gewenste resultaat, maar het leverde hem een nul op. Christ wilde per se niet op 6 spelen, omdat hij verwachtte dat hij dan tegen Ruud W zou moeten en daar had hij al te vaak tegen verloren. Kennelijk was deze redenering ook bij de tegenstander gehanteerd en jawel: Christ speelde op 4 tegen Ruud W. Maar deze keer maakte het een extra kracht bij hem los. Een prachtige aanval en “en passant” een schijnoffer, was deze keer gewoon een heel punt waard.  Hiermee hadden de eerste 4 borden binnen 4 uur 2,5 punten gescoord. Voor de staart de opdracht nog 2 punten te sprokkelen. Michiel op 6 was bijzonder content over de beginfase;  hij kon de variant spelen, waarop hij hoopte. Lange tijd zag het er niet ongunstig uit en was onze inschatting dat hier minimaal een half punt gehaald kon worden. Helaas verslikte Michiel zich in de stelling en ging toch met een 0 naar huis. Ondertussen had Klaus een bijzonder voordelige stelling, moest Philippe vechten voor remise en kreeg ik een sprankje hoop. Reëel gezien zou dit ons eerste verlies kunnen worden. Maar ook bij de schaaksport kennen we mysterieuze krachten.
Niemand wilde er op 8 en niemand wilde water bij de wijn doen. Het werd ten slotte: of zonder 8 spelen of ik met zwart op 8. Het is duidelijk welke keuze er gemaakt werd. Vanaf de eerste zet werd ik met mijn Siciliaanse Scheveninger op alle manieren in het nauw gedreven. Door de vele dreigingen in de richting van mijn koning was het wachten op de genadeslag. In de tijdnoodfase kwam er een geweldige afruil tot stand, waarna het materiaal in evenwicht was, maar ogenschijnlijk de zwarte stelling een onsamenhangend zooitje . Wit stond niet een klein beetje gewonnen, maar straal gewonnen was de mening van de omstanders. Echter op f4 stond een eenzaam zwart pionnetje, dat naar de overkant begon te bewegen, steun kreeg van een fris paard dat tot nu aan de kantlijn had gestaan. Toen het paard ook nog hulp kreeg van de toren, het enige nog andere zwarte stuk, was er geen houden meer aan. Het pionnetje was niet meer te stuiten en zorgde voor een gelukkig punt. (2½ – 3½). Klaus op 5 en Philippe op 7 waren nog steeds bezig. Kennelijk dachten ze dat ze voor 6 uur betaald hadden en dus de zaal voor de volle tijd moesten gebruiken. Philippe vocht met een pionnetje minder voor een half punt. Wisselend waren de berichten over zijn stelling. Meestal stond hij straal verloren, soms kwam er een melding dat er mogelijk remise in zat en een enkele keer werd het bericht verspreid dat het misschien wel winst kon worden. Jammer dat de laatste koningszet van Philippe de verkeerde keus was. Was de koning naar b4 i.p.v. naar d4 gegaan, dan was stelling zeker remise geweest, misschien wel gewonnen. Nu werd het een 0. Klaus met wit op 5 had zich 2 zetten aan de theorie van de Franse opening gehouden. Pas in de 3e zet week hij af en creëerde een stelling, waarin hij op zijn bekende wijze kon aanvallen. 5½ uur liet Klaus de zaal in spanning. Af en toe leek het dat de winst hem zou ontglippen. Maar iedere keer had Klaus verder gerekend dan de omstanders en was de ongerustheid in het UVS kamp ten onrechte. Waarmee de eindstand op  3½ – 4½ in ons voordeel kwam.

Bezie nu de stand in de promotieklasse!!

UVS 2 straatlengte voor op de rest!

Update: nu met een video-analyse van de partij A.Janssen – P. van Erp.

Na twee uur spelen was iedereen nog volop bezig en was er eigenlijk nog niet één stelling die duidelijk beter was voor ons of voor de gastheren. Alleen bij Rob had ik het idee dat het er niet in zou zitten om zijn 100% score overeind te houden. Er was, denk ik, tegen Rob’s zin toch een vrij normale stelling uit de opening op het bord gekomen (iets Koningsindisch-achtigs), maar wit had sneller spel op de damevleugel dan Rob (met zwart) op de koningsvleugel. Wit won een pion en er leek nog wel wat rotzooi te trappen voor zwart, maar dat wist wit goed te controleren. Niet lang voor de tijdscontrole moest Rob het bijltje erbij neergooien.
Arie van de Hurk speelde op bord vijf met wit een merkwaardige partij. Net na de opening offerde hij een pionnetje op a2 en de compensatie zag er wel goed uit. Hij kreeg op een gegeven moment een stelling met een loperpaar tegen een paardenpaar, maar de zwarte dame kwam gevaarlijk in de witte koningsstelling na een stukoffer als ik het goed heb. Het zag er erg link uit, maar Arie wist zijn tegenstander met een mooie truc te verassen. Een gelukkig punt voor ons, net na het verlies van Rob.
Anton speelde op bord 3 volgens mij weer een prima partij. Zijn tegenstander leek een Grünfeld en een Meraner te mixen en het zag er een beetje verdacht uit. Op een gegeven moment kreeg Anton niet alleen een dame voor toren en loper, maar ook een sterke vrijpion op c6. Net voor tijdcontrole wist Anton het punt bij te schrijven.
Ikzelf was net ná de tijdscontrole klaar met mijn rommelige partij tegen Arnoud Janssen. Ik won uiteindelijk, maar zeker niet zonder een hoop geluk.Hieronder een analyse (ik had er graag een video-analyse van gemaakt, maar mijn microfoon is kaduuk ;-( ).

Update: mijn hardware problemen opgelost en er toch nog een video-analyse van kunnen maken!

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Maarten was de volgende die klaar was. De opening leek eigenlijk wel goed te verlopen en Maarten kon een ogenschijnlijk aardige aanval opzetten over halfopen g- en h-lijnen in een stelling met tegengestelde rokades. Ik heb deze partij verder niet kunnen volgen, maar na de tijdscontrole stond Maarten een kwaliteit en pion achter. Niet heel veel later gaf hij op.

De truc is helaas mislukt.

Thomas had geen gemakkelijke middag. Zijn tegenstander schoof de stelling vrij snel dicht en er leek niet veel spel in te zitten. Misschien was het zelfs iets minder voor Thomas. Op een gegeven moment dacht Thomas een mooie truc te hebben in de volgende stelling:

Wit staat iets minder, maar dramatisch is het nog niet. Thomas dacht nu een truc te hebben en speelde 45.Lxg5+ en er volgde 45… Dxg5 46.Dxg5+ Txg5 47.Kxh4 en dat lijkt wel aardig voor een moment, totdat zwart 47… Tg8 speelt en je zie dat op 48.Kxh5 Th7 mat volgt en op 48.gxf4 Tf4 mat (die loper op c8 staat er ook nog!). Thomas ploeterde nog wel even door, maar met een stuk minder was het natuurlijk snel bekeken.

Het gevolg was dat alleen Pim en Luuk op de twee hoogste borden een dreigende nederlaag konden afwenden. Van Luuk ging het echter niet komen: hij speelde op bord één tegen Wilbert Kocken een wat ongelukkige partij en kwam niet echt in het spel. Het toreneindspel had misschien wat beter gespeeld kunnen worden, maar ik geloof dat de nederlaag sowieso moeilijk te voorkomen was geweest.

Onze topborden: Luuk en Pim

Pim moest zijn toreneindspel met drie tegen twee pionnen dus maar zien te winnen, en dat lukte wonder boven wonder. Pim moest wel een beetje op de tijdnood van zijn tegenstander spelen, dus niet te snel afwikkelen en lekker lang manouevreren. Het ging wel een paar keer op en neer van remise naar gewonnen, maar dat laat maar weer eens zien hoe belangrijk die elementaire toreneindspelen zijn.

Pim verbeterde hiermee trouwens en passant het record voor de langste partij!
Toch nog een gelijk spel dus, maar we waren wel teleurgesteld, omdat we dachten onze kansen op het kampioenschap nu wel eens verspeeld te kunnen hebben. Onze naaste concurenten blijken echter ook op gelijk spel te zijn blijven steken, dus alles is nog mogelijk!