Mij ook Pepijn. En mijn tegenstander. En zijn teamgenoten (“maar laat nou eens zien waarom dit toch nog remise is geworden? ……. Huh?”). Net als de vorige partij ergens in Zeeland trouwens (die je overigens, net als mijn eerste ‘ouderwetse winst’ te positief beschreven hebt. Dank).

Joost was ook nog heel aardig na afloop, maar het lijkt natuurlijk helemaal nergens meer op. Ik gruwel nog van mijn partijen tegen hem en Anton verleden jaar. Afzichtelijk. En dan de herinnering aan wat Dennis zei na afloop van de slotwedstrijd verleden jaar, toen ik inderdaad wat hysterisch tegen beter weten in probeerde dan maar een keer een ‘echte partij’ te spelen (terwijl ik juist een enorme hekel heb aan dat soort wanstaltig geoffer): “Waarom hou je er niet gewoon mee op?”

Heldere jongen, die Dennis. Over anderen.

Maar ja, Maarten met een kruk die hij eigenlijk niet nodig heeft. Arie die in opperste tijdnood met een kwal minder nog echt even over een remise aanbod wil nadenken (doe jij eerst maar even een zet, cool!). Je ziet in dat filmpje dat zijn tegenstander ook echt helemaal stukgespeeld is door zoveel koelbloedigheid, bijna wanhopig handen opgooiend (terwijl hij veel meer tijd had) en dan Txf3? doet (zo dan! Remise!). Rob die vanuit de onderste rij de principes van het Frans uitvecht. Anton die zichzelf moed in praat. De mysterieuze uitspraken van Tsji na een nederlaag. Ruud van der Plassche die altijd zo goed en verstandig en redelijk is. Spoel. Eugenie. Thomas! Waar was Thomas? De tomatensoep van Simon. Rene die weer mee gaat doen.

Dus toch maar liever nog even de volgende partij. Met uiteraard al het gebruikelijke geonnozel.

1.Dh7
A 1… Kd8 2.Dc7+ Ke8 3.Ph6 Kf8 4.De1#
B 1… Kf8 2.Dg6 Ke7 3.Ke1 Kd7 4.De8#