Wit staat gewonnen na 29.Txd8, maar de stelling blijft tricky. Uiteindelijk biedt wit onder lichte tijddruk na 35 zetten remise aan en dat wordt door zwart geaccepteerd.

Aanleiding voor deze misère was de partij die ik tegen Lars speelde in de eerste ronde van periode 3.

De opening gaat nog goed (voor mij dan), al na zwarts 1e zet was ik in ieder geval uit de theorie, en Lars geloof ik ook. Meteen zwaar in de denktank, een tactisch grapje op de 11e zet en na 13 zetten staat wit overweldigend. Er volgt een fase met wat lastige beslissingen en na 19 zetten is duidelijk dat zwart een tweede pion gaat verliezen. Lars vecht voor wat hij waard is, hij creëert wat dreigingen, stoomt met zijn koning het centrum in, wit blijft min of meer gewonnen staan. Vanaf zet 36 raakt wit een beetje de draad kwijt maar blijft overeind. Tot de 43e zet van zwart. Zwart speelt 43…Kd2, en biedt remise aan (de snotneus!). Veel te snel zeg ik dat ik het nog even probeer en maak pardoes een vreselijke blunder (44.bxa5). Het is gewoon kortsluiting, black-out, varianten door elkaar. Hoe dan ook, na nog wat zinloos geschuif geeft wit rond de 60e zet op. Ik wil niet overdrijven, maar ‘kotsmisselijk’ is erg zwak uitgedrukt.

Afgelopen zaterdag was ik in Wijk aan Zee voor de 7e ronde van het Tata Steel Chess toernooi. Het was een beetje droevig om Timman, een van mijn jeugdhelden, als een kind te zien verliezen. In de commentaarzaal hadden Böhm en de mensen in de zaal ongeveer 10 seconden nodig om te besluiten dat 29.Lxh7 er weliswaar interessant uitziet, maar dat het vrijwel onmiddellijk verliest. En wat speelt Timman na een minuut of 5? Juist, 29.Lxh7. Maar verder: wat een prachtige sfeer, wat een spannende gevechten, wat een mooie partijen waren er. De manier waarop Carlsen Gelfand van het bord schuift vanuit een stelling waarin gewone stervelingen zonder veel omhaal remise hadden willen gegeven. Of hoe Ivanchuk achter het bord zit. Alleen al dat te zien geeft nieuwe energie! Maar het allermooiste vond ik toch hoe Karjakin won van Topalov. De commentaarzaal was al dicht, ik liep de speelzaal in en maakte vervolgens het einde van de partij mee. Het stond zo toen ik binnenkwam:
Wit: Kf4, Tb6, pi.h2;
Zwart: Kf6, Le6, pi.h4

Karjakin – Topalov, stand na de 69e zet van wit:

En Topalov speelde 69…. h3
Zie dat maar eens te winnen. Live was ik getuige van het vervolg, ik stond op ongeveer 10 meter van de spelers vandaan, de partij was te volgen op een monitor vlak voor mij.

70. Tc6,Kf7 71.Ke5,Lg4 72.Tc4,Ld7 73.Tc7,Ke8 74.Kd6,Lg4 Ja, ok, en nou? 75.Te7+,Kf8 76.Te4,Lc8 (zie diagram) 77.Kc7!!. Dat was het dus! Ongelofelijk mooi, de zwarte pion gaat verloren. 77…,La6 78.Te3,Kg7 79.Txh3,.. en nu nog de eindfase, die op zichzelf nog niet zo makkelijk is:
79.Txh3,Kg6 80.Kd6,Kg5 81.Ke5,Le2 82.Tg3+,Kh6 83.Kf5,Ld1 84.Th3+,Kg7 85.Kg5,Le2 86.Te3,Ld1 87.Te7+,Kf8 88.Kf6,Kg8 89.Kg6,Lc2+ 90.Kh6,Kf8 91.Tg7,Ld3 92.Tg5,Kf7 93.Tg3,Lc2 94.Tg7+,Kf8 95.Tg2,Le4 96.Tg4,Lc2 97.Tg5,Kf7 98.Kh5,Kf6 99.Kg4, … en Topalov geeft op.

Topalov is zeer geagiteerd, hij loopt weg, komt weer terug, zegt iets, loopt weer weg, komt weer terug, gebaart driftig, zet de stukken op, laat aan Karjakin iets zien. Uiteindelijk kalmeert hij wat. Ondertussen blijft Karjakin rustig, bejegent Topalov met zeer veel respect. Ze analyseren nog een beetje, dan staat Topalov op en verlaat hoofdschuddend de zaal.

Ik heb er een nieuwe held bij: Karjakin! En eigenlijk ook Radjabov. Ivanchuk was al een held, Timman blijft het toch nog wel stiekem, al ben ik nog steeds een beetje boos om 29.Lxh7. En ik ga toch nog maar even door met schaken…

Ruud van de Plassche was gelukkig weer van de partij en speelde aan bord 7 met zwart. Hij kreeg een vrij tamme Weense opening tegen en liet in het begin al zijn mooie zwartveldige loper ruilen, waarna hij niet zoveel vooruitzichten op voordeel meer had. Het werd na ruim 2½ uur remise.
De volgende die klaar was, was Pim Haselager, die op bord 3 speelde. De opening verliep voorspoedig en Pim’s tegenstander verbruikte ook veel tijd. Ik zat hier toch eigenlijk wel op een overwinning te rekenen, maar dat liep even wat anders. Pim liet een beetje onnodig de pionnenopmars f5 toe en moest toen een beetje gaan oppassen. Ondanks behoorlijke tijdsdruk speelde zijn tegenstander vervolgens sterk door en Pim ging ergens nog flink de fout in en stond denk ik compleet verloren. Hoe hij er precies nog remise uit wist te slepen is me een beetje ontgaan.
Op bord 1 speelde Joost Retera met zwart een erg overtuigende partij. Na 1.e4 c6 begon de witspeler maar liefst een half uur na te denken. Achteraf bleek waarom: hij speelde zelf altijd Caro Kann en kon niet zo snel kiezen welk systeem hij tegen zijn eigen opening zou gaan spelen. Uiteindelijk koos hij een variant, die Joost ook in de wedstrijd tegen De Willige Dame op het bord had gekregen. Hij kende de variant inmiddels weer een stuk beter en kwam snel in het voordeel. Voor de oppervlakkige kijker van de zijlijn leek het nog niet op groot voordeel, maar Joost liet in de analyse ziet dat het al vrij snel een hopeloze zaak was voor wit. Een leerzaam potje!

De volgende die een vol punt mocht bijschrijven was ik zelf. Een vrij complexe partij, waarin ik wel de hele tijd minstens gelijk stond, maar het blijkt in de analyse nogal eens heen en weer te zijn gegaan van duidelijk gewonnen tot remise bij goede verdediging. Onderaan zal ik een video-analyse plaatsen.
Anton van Rijn won gelukkig ook weer eens! Op bord twee was hij met wit met een minuscuul klein voordeeltje uit de opening gekomen en was ie eigenlijk niet zo optimistisch op een positief resultaat. Gelukkig deed zijn tegenstander een paar ongelukkige zetten en dat kostte hem een pion. Ondanks tijdnood wist Anton dat voordeeltje effectief in een vol punt om te zetten door een sterke koningsaanval met de zware stukken.
Op bord 5 had Luuk Peters een zware middag. Vanuit de opening met zwart niets bereikt, hooguit een wat passieve stelling. Niet dat wit echt aandrong, maar die kreeg toch een wel erg goed eindspel op het bord. Nou ja, eindspel, er stonden nog wel erg veel pionnen en stukken op het bord. We kunnen weer beter van een NQE spreken (‘Not Quite an Endgame’). Met nog 30 seconden op de klok claimde Luuk remise met als reden dat er voor de derde keer dezelfde stelling op het bord was verschenen. Zijn tegenstander reageerde een beetje verbaasd, want hij had tussendoor wel verschillende zetten gespeeld. Dat maak echter niet uit en de claim van Luuk bleek terecht. De remiseclaim was volgens Luuk zijn enige goede ingeving tijdens de hele partij geweest.
Op bord vier ontstond er ook een tijdnoodduel, een beetje gewoontegetrouw bij Arie van den Hurk. Die stond de hele partij wel iets beter, was mijn indruk, maar in de slotfase en met de tijdnood, wist zijn tegenstander Arie te trucen. Gelukkig. niet zo erg dat we voor verlies moesten vrezen, want Arie vond de enige verdediging. De speler van Bergen op Zoom zag het blijkbaar niet zitten om nog een winstpoging te ondernemen en bood op de 39ste zet remise aan.

Hieronder de laatste fase van de partij in een video van Jan van de Westelaken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Alleen Dennis Arts was na de tijdcontrole nog bezig om te kijken of hij zijn stelling nog kon winnen. We hadden al wel gewonnen, maar de bordpunten zijn natuurlijk ook belangrijk (en niet te vergeten de ambitie van Dennis zelf). Uiteindelijk moest Dennis zich neerleggen bij het halve punt.

Dennis probeerde nog lange tijd zijn partij te winnen.

De eindstand werd daarmee 5½-2½ voor ons. Concurrent Dordrecht heeft echter weer eens dik gewonnen (met 6-2 tegen Charlois Europoort) en loopt op bordpunten iets verder uit. De onderlinge wedstrijd in ronde 8 zal de beslissing om het kampioenschap wel gaan brengen.

Ten slot nog de video-analyse van mijn partij

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Enfin, veel konden we hier niet aan doen, omdat Pim ook een nieuw mobiel nummer bleek te hebben en hij daar ook niet mijn nummer in had opgeslagen. Het vooruitzicht op een reglementaire nul op bord twee baarde me op dat moment nog niet al te veel zorgen, want op de borden leek het allemaal wel redelijk te gaan.
Het was voor UVS1 wel een belangrijke wedstrijd, want Souburg stond gedeeld eerste met ons in de Poule en had de vorige ronde Dordrecht op gelijk spel gehouden, een andere belangrijke concurrent voor de titel.

Uiteindelijk stormde Pim om tien voor één de speelzaal binnen en was dus nog net op tijd om een reglementaire nul te vermijden. De reden voor zijn late verschijning lag in het missen van een aansluiting en een in hogere zin volkomen onnavolgbaar traject van stoptreintjes, boemeltjes en min of meer geconfisqueerde auto’s…

Intussen had ikzelf op bord acht met zwart al bijna een gewonnen stelling bereikt binnen tien zetten. In de Morra liet mijn tegenstander mij wat al te makkelijk m’n gang gaan en na 1.e4 c5 2.d4 cxd4 3.c3 dxc3 4.Pxc3 Pc6 5.Pf3 d6 6.Lc4 a6 7.0-0 Pf6 8.De2?! mocht ik dus 8… Lg4 spelen waarna wit al duidelijk minder staat. Daarom speelt wit meestal 8.h3 (in een ouder bericht heb ik dit systeem al eens behandeld in een video-analyse). Na 8… Lg4 volgde mijn tegenstander nog met 9.Td1 e6 (en niet 9… Pe5?? want dan is 10.Pxe5 een nare verrassing vanwege 10… Lxe2 11.Lxf7 mat!) 10.Lf4?! en na 9… Ph5! (zie diagram) stond ik in hogere zin al gewonnen. Wit krijgt geen compensatie meer voor de gambietpion. In het vervolg prutste ik echter nog wat en gaf mijn tegenstander ergens nog een kans om min of meer gelijkspel te krijgen. Gelukkig zag hij dat niet en liet zich in het eindspel makkelijk van het bord spelen. Een goed begin van de match dus.

Naast mij had Ruud van der Spoel met wit op bord zeven toch iets gemaakt van zijn in hogere zin mislukte opening. Het stond volkomen gelijk, maar zijn tegenstander gaf volkomen onnodig een pion weg. Dat zag er wel gewonnen uit op wat langere termijn. Terwijl ik in een bovenzaaltje mijn partij zat te analyseren, kwam Ruud onverwacht snel binnenlopen met zijn tegenstander, die blijkbaar vrij snel de handdoek had gegooid. Goede invalbeurt van Ruud dus!

En een paar minuten later meldde ook Pim (bord twee, zwart) zich boven. Met een remise in de pocket. Dat was meevaller, want Pim had wel een beetje wild gespeeld, een pion geofferd of weggegeven, kreeg een fraai paard op d3,  maar stond in hogere zin de hele tijd een stuk minder. Uiteindelijk kreeg hij een toreneindspel met twee pionnen minder op het bord, dat zijn tegenstander niet helemaal handig speelde en toen was Pim’s actievere koning goed genoeg om de remise binnen te halen.

"Volwassen" spel van Dennis

De tijdcontrole was nergens een echt probleem, alleen bij Anton werden er traditiegetrouw nog een aantal zetten in de laatste minuut afgewerkt. Dennis Arts hadden we op bord één gepositioneerd met de opdracht de sterke René Tiggelman het zo lastig mogelijk te maken. Dat ging heel goed. Een tikkeltje beter uit de opening komen, maar niet echt overhaasten. Die Tiggelman gaf aardig weerwerk en stond in het middenspel niet echt minder.
Er werd afgewikkeld naar een eindspel. Dat bleek toch iets lastiger voor Dennis, maar was in hogere zin wel remise. Beiden hadden een toren, loper en een aantal pionnen, maar Dennis had één wat zwakkere broeder daaronder.
Nauwkeurig spel en een grappige afwikkeling op het einde haalden het halve punt binnen. “Volwassen gespeeld”, volgens Pim.

Nog vier partijen waren dus nog bezig na 16.00 uur in het zaaltje waar het na een koude start intussen stomend warm was geworden. Maarten van Rooij stond een stuk tegen twee pionnen voor, maar dat was niet zo eenvoudig te winnen, als het al gewonnen was. In hogere zin maakt dat bij Maarten helemaal niets uit, de partij wordt meestal beslist door heel andere zaken.

Zet de partij nu weer even terug op de stelling na 52.Kh4. Het zal nog lang door Maartens hoofd spoken (en anders herinneren andere hem er wel even aan) waarom hij hier niet op 52… Kf5 53.Txb5+ Kxf4 54.Tb4+ Kf3 inging. Dat lijkt toch in hogere zin gewonnen, wit moet de toren geven om niet mat in één te gaan. 54.Kh3 Pg5+ 55.Kh2 Pf3+ 56.Kh3 Tg3# is ook niet onaardig.

Anton van Rijn speelde op bord drie met wit en leek de hele tijd wat beter te staan. Zijn tegenstander verraste hem echter volkomen met een stukoffer, waarna de stelling bijzonder chaotisch werd. Tijdens onze maaltijd bij de Griek kwamen we ook niet helemaal uit de stelling. Duidelijk werd wel dat Anton een goede verdediging miste en uiteindelijk in een in hogere zin verloren eindspel belande rond de 40ste zet. Zijn tegenstander kon afwikkelen naar een toreneindspel met twee verbonden vrijpionnen en dat was natuurlijk niet al te moeilijk te winnen.

Bij Arie van den Hurk op bord vier ging het na de tijdcontrole mis. In de partij waren al vrij snel de dames geruild en de stelling leek ondanks forse gaten in Arie’s stelling wel speelbaar. In de nevenstaande stelling heeft Arie net 42… Pf5-e7 gespeeld wat er op het eerste gezicht wel goed uitziet. Paardruil levert slechts een remise toreneindspel op voor wit. En na iets als 43.Kf3 Txc4 44.Pf4 Tc2 45.Ke4 Tc4+ lijkt wit ook niet verder te kunnen komen. Arie miste echter het verrassende 43.Th4!. Nu moet zwart helaas torens ruilen en komt in een paardeneindspel terecht met een pion minder dat bijna altijd in hogere zin verloren is. Dat bleek ook nu weer: na nog lang tegenspartelen moest Arie op zet 62 zijn koning omleggen.

Nu moest het winnende punt dus bij Joost Retera gescoord gaan worden. Die maakte het zijn tegenstander gelukkig lastig genoeg. Vanuit een stelling die in hogere zin remise moet zijn, drukte Joost lekker door en bereikte op een gegeven een gewonnen stelling.

Eind goed al goed. We wonnen dus met 4½-3½ en staan nog steeds gedeeld eerste in de poule. Dordrecht heeft wel iets feller uitgehaald, won met 6½-1½ en staat op bordpunten nu wel iets voor. Dordrecht komen we echter nog tegen in ronde acht, dus we hebben alles nog steeds in eigen hand!

PS overal waar in hogere zin staat, kan naar believe in mijn beleving gelezen worden.

Ruud deed het begin goed, er volgde 18… Pc4 19.Dxc5 Lxb2+ 20.Kb1 . Zwart kan nu afwikkelen met 20… Dc8. Wit kan dameruil niet goed uit de weg gaan en dan staat zwart gewoon een pion voor.
In de partij gaf Ruud Frans de kans terug te komen in de partij met 20… Le6!? 21.Pg5 Dd5 22.Dxd5 Lxd5 23.Pxf7 Kxf7 en zwart had dit natuurlijk niet hoeven verliezen. Joost Retera suggereerde echter in de analyse na 20.Kb1 de zet 20… Dd3!! (zie stelling hiernaast). Een uiterst verrassende zet, een dameoffer op een leeg veld. Het blijkt in alle varianten vrijwel direct uit.

Slaan op d3 gaat niet 21.cxd3? Lxd3 mat! En zwart dreigt Dxc2+ en Dxe2. Na 21.Pfd4 komt 21… Lxd4 22.Pxd4 Dc3 en het is afgelopen vanwege de dubbele dreiging van mat op b2 en de aftrekaanval Pa3+ met damewinst.

Het beste voor wit is nog 21.Dc8+ Kg7 22.Le5+ Pxe5+ 23.cxd3 Lxc8 24.Kxb2 Pxf3 25.gxf3 Txf3 met eenvoudig gewonnen stelling voor zwart, die drie pionnen voorkomt.

Foto’s van de externe wedstrijd van UVS 1 & 2

speelzaal in 't Hert

Ruud van de Plassche was het eerste klaar. Op bord zes had hij wel een klein voordeeltje kunnen pakken, maar ging daar niet zorgvuldig genoeg mee om. Zijn tegenstander kon vrij gemakkelijk gelijkspel krijgen en bood remise aan. Dat mocht geaccepteerd worden, omdat het er wel gunstig uit zag aan de andere borden.
Een van die mooie vooruitzichten was bord vier, waar Pim Haselager weer mee speelde voor UVS1 na een poosje afwezig te zijn geweest. Gelukkig zagen we weer eens een typische Pim-partij! Zo eentje waarin het allemaal vanzelf lijkt te gaan: mooi openingspel, ruimteoverwicht, pionnetje pakken en afwikkelen naar eindspel en dat nog even gedecideerd uitschuiven.

Op mijn bord ging het ernstig mis. De opening had niet echt iets opgeleverd voor me, maar wel een enorme tijdsvoorsprong. Bij het begin van het volgende partijfragment had ik pas een half uur verbruikt. Mijn tegenstander had echter nog maar 21 minuten voor zijn resterende zetten tot de tijdscontrole! Misschien dat ik daarom ook een beetje te gemakkelijk begon te spelen, op zet 21 maakte ik een enorme inschattingsfout, die me in zekere zin de kop kostte.

Grande bekijkt eens wat voor puinhoop ik er van gemaakt heb ...

Joost Retera had een niet al te moeilijke middag op bord twee, was mijn indruk. Zijn tegenstander speelde de opening wel origineel, maar Joost kon vrij makkelijk een stelling bereiken waarin ie zonder problemen op winst kon spelen. Dat duurde wel even maar leverde wel een vol punt op.
Bij Dennis Arts (bord drie) was weer eens een stelling zonder dames op het bord gekomen. Het leek even mis te gaan toen hij een pion verloor, maar de compensatie was voldoende. Dit werd remise.

Ook net voor de tijdscontrole wist Maarten van Rooij zijn partij te winnen. Op bord acht had die met zwart toch iets aardigs weten te makken van een saaie Franse afruilvariant. Een pluspionnetje was voldoende om het toreneindspel in winst om te zetten.

Anton van Rijn speelde op bord één tegen een invaller, maar dat bleek zeker geen slechte speler. De opening en middenspel waren niet echt in Anton’s voordeel verlopen. Toen zette zijn tegenstander het bord echter in vuur en vlam (woordgrapje) en offerde een  toren en een stuk. Er waren verschillende kansen om met teruggave van een stuk een goed verdedigbare stelling te verkrijgen, maar Anton wist die op een of andere manier allemaal te missen. In tijdnood ging het van kwaad tot erger:

De uitslag kwam daarmee op 5-3 in ons voordeel. Enigszins verrassend staan we nu gedeeld aan kop in de poule. Twee belangrijke concurrenten voor de titel hielden elkaar op gelijk spel en dus konden we dichterbij komen. De volgende ronde spelen we tegen één van die clubs (Souburg) en na die wedstrijd weten we waarschijnlijk iets beter of we dit seizoen echt kans maken op de titel.

UPDATE: onze tegenstanders zijn ook vlot met hun verslag. Zoals gebruikelijk hebben ze her en der een heel andere visie op de partijen.

Uiteindelijk zouden de inzittenden van auto 1 samen goed zijn voor 1½ punt. Evenveel trouwens als die in auto 2. De speellocatie in Bennekom ademde een en al denksport. Op het prikbord in de hal hing een aankondiging voor een damtoernooi en in de speelzaal stonden een stuk of tien vierkante tafels met aan elke zijde een stoel (ik zeg bridge). Aan de muur hing een groot schilderij waarop een schaaktafereel uit de negentiende eeuw was afgebeeld. In het midden herkende ik de karakteristieke kuif van Paul Morphy. Een mooie locatie kortom, waar het na een uurtje ook naar denksport rook.

Rond rond half elf was het uw verslaggever die de eerste score op het wedstrijdformulier kon laten aantekenen. Ik had wit en na 18 zetjes actie-reactie-schaak vanuit een Russische opening bood mijn tegenstander remise aan. Mijn stelling was op dat moment iets beter en bovendien had bijna drie kwartier meer tijd op de klok dus ik nam zijn aanbod dankbaar aan. Nee, dat is niet slap en zeker niet bangelijk, het is Zen, WuWei en savoir vivre ineen (vraag maar aan Jan van de Westelaken, die nooit moe wordt deze schaak/levensfilosofie uit te leggen). Zo kon ik me dus helemaal richten op de verslaglegging, waartoe ik met een theatraal gebaar mijn arty-farty notitieboekje uit mijn zak toverde.

Je hebt van die mensen die lopen langs een bord, werpen er een blik op en lichten er een combinatie van 8 ply diep in een oogopslag uit. Over de Afrikaanse dammer Baba Sy heb ik in dat verband wel eens duizelingwekkende anekdotes gehoord. Zo iemand ben ik niet. Als als ik bij andere borden kijk, bestaat mijn stellingsbeoordeling uit het tellen van het aantal pionnen van beide partijen. Marcel stond 6 pionnen tegen 3 achter, maar ik wist dat hij een rasechte gambietspeler is, dus ik maakte me niet al teveel zorgen. Voor de zekerheid telde ik nog wel even de stukken; die bleken in evenwicht.
Theo stond 5-4 achter, hmm, in de gaten houden, dacht ik. Bij Toby stond het 6-6. Toen ik bij Merijns bord was aangeland, werd daar net tot remise besloten. Mooi, weer een halfje in de pocket tegen dit Bennekom, dat toch vrij hoog moest worden aangeslagen. Bij Frans stond het 5-5, Harry stond 5-4 achter. De grote verrassing was Onno, hij stond 4-1 voor. Niet veel later gaf zijn tegenstander op en stonden we met 2-1 voor (bordpunten). Ik ging aan een tafeltje onder het grote schilderij zitten om een en ander netjes op te noteren.

Onno’s tegenstander schoof aan en zei: “Jullie spelen goed, hoe is het mogelijk dat jullie van Mook hebben verloren? Ik kan me daar niets bij voorstellen als ik jullie zie spelen vanavond”. Ik huichelde dat Mook toch een van de favorieten in onze poule was, dat we deze avond boven ons niveau bezig waren en dat we nog wel wat partijtjes zouden verliezen. Ik wees hem daarbij op mijn pionnentellingen bij Marcel, Harry en Theo. “Nou, die jongen waar ik van verloor, speelde het gewoon goed, en ik moet nog zien dat we winnen”, besloot hij de conversatie.
Inmiddels was het kwart voor twaalf en op een aantal borden begon het tijdnoodspook spelers angst aan te jagen. Harry, wiens tegenstander verdacht veel op Emile Josef Diemer leek, redde het niet. Theo, die nog steeds 5-4 achter stond, deed een remiseaanbod dat werd afgeslagen. Theo ontstak van binnen in woede, gooide er een schepje bovenop en even later werd het alsnog remise.
Bij Frans stond het inmiddels 4-4 en de tijdnood speelde hem parten. Pardoes verloor hij een toren, uit. Toby gaf ondertussen geen krimp. Van 6-6, werd het 5-5 en even later zelfs 5-4 voor Toby. In tijdnood zette zijn tegenstander een duivelse valstrik waar Toby intuinde. Het paard dat zijn opponent in de aanbieding gooide niet genomen mocht niet genomen worden op straffe van mat. Gedesillusioneerd geeft hij op. Zo stonden we ineens achter met 4½-2½.
Marcel was ondertussen teruggekomen tot 2-2 en gooide er met nog een minuut op de klok de ene na de andere krachtzet uit. Later zou hij verklaren dat hij al na vijf zetten in de partij het heilige schaakvuur weer voelde branden. Een gevoel dat hij lang kwijt was geweest. Uiteindelijk ontstond een eindspel van toren-loper h- en g-pion tegen paard-loper en a- en b-pion. De Bennekommer had inmiddels ook nog maar 3 minuten en omdat de teamzege binnen was, werd Marcels remiseaanbod wat prompt geaccepteerd. Het einde van Marcels partij, is voor eeuwig verloren gegaan maar desalniettemin verdient hij het om tot in lengte van dagen te worden nagespeeld in koffiehuizen van Wenen tot Istanbul en van Kabul tot New Orleans. Als lichtend voorbeeld van “sporting chess”.

Bennekom 2 – UVS 4 5-3

U las het al in het verslag van teamleider Lambert Hofman: een superieur spelend UVS team, dat op het punt stond om minstens met 6-2 te winnen verliest met 6-2. Nog nooit heb ik zoiets meegemaakt. Helaas was mijn punt, althans in deze wedstrijd, niets waard. Misschien kan dit punt na de laatste wedstrijd van de competitie nog enige betekenis krijgen.
Gezien het sublieme spel op de andere borden, had ik geen reden om trots te zijn over mijn partij: ik kan geen sensationele wendingen laten zien, evenmin verrukkelijke zetten. Ik ging geconcentreerd stapje voor stapje op mijn doel af  (met veel paard–manoeuvres, 15 paardzetten in een partij van 47 zetten.) 
Hoewel  mijn tegenstander Rugebrink door een aantal  scherpe zetten in het begin enige schrik inboezemde, was zijn spel niet altijd indrukwekkend: hij ging bijvoorbeeld, toen ik de aanval tegen zijn Koning inzette, onnodig fanatiek in  de verdediging en vergat zijn eigen aanval! Bovendien liet hij toe, dat ik zijn Konings-vleugel (met Pc5) afgrendelde, zodat  zijn stukken zo vast kwamen te zitten, dat hij bijna verplicht een foute zet moest doen.

Voortzetting van de partij vanuit het diagram:  het doel is Pc5! 29.Pe1, Txc2?  (helpt mij  sneller  op weg om het  veld d3 vrij te maken voor het paard) 30.Lxc2 Pec6  31.Pd3 Ka8  zwart is fantasieloos heeft ook weinig 32.Pc5! Eigenlijk is de partij nu klaar, gewonnen voor Wit. Mijn lamgeslagen tegenstander (bovendien met niet al te veel tijd) deed nog een paar wanhopige zetten en  hield het nog zo’n 15 zetten uit.  Misschien heeft de geachte lezer een snellere manier dan ik bedacht had. De laatste  minder belangrijke zetten zijn 32… Pb8 33.f4 Pac6 34.f5 exf5 35.gxf5 Ka7 36.e6 gxf5 37.Lxf5 fxe6 38.Lxe6 Td8 39.Kc3 Td6 40.Pf4 Pd8 41.Tg1 Pxe6  42.Pfxe6 Ld7 43.Tg7 Ka8 44.Pc7+ Ka7 45.Pe8 Tc6 46.Kb3 Ka8 47.Pxd7 zwart geeft op

Klik hier om de embedded video te bekijken.