Elster Toren

Een prominent lid van UVS had me gevraagd een sfeerverslag te maken van mijn eerste ervaringen bij de Elster Toren. Het is een beschaafde, kleine club. Ze hebben een paar rokers. Ze spelen in een zalencentrum dat te vergelijken is met de Ganzenheuvel. Er wordt gebridged. Wat ik zelf erg charmant vind is het kerkkoor dat ook op donderdag oefent. Word ik erg rustig van. De eerste paar partijen zijn er natuurlijk om te wennen. De eerste partij speelde ik tegen de voorzitter, die me het punt gunde (geen nieuwe spelers wegjagen). De tweede partij mocht ik tegen John Remmerts. Sympathieke jongen, geen slechte speler maar onder normale omstandigheden geen directe bedreiging. Toch bekroop mij enige twijfel: kun je ongestraft een lange tijd niet schaken zonder consequenties? Het werd een miniatuurtje.

Gezien mijn speelstijl zijn miniatuurtjes voor mij geen onbekend gebied, maar deze overwinning werd mij pas op de laatste zet duidelijk (zo ook voor John…). Verontschuldigingen genoeg natuurlijk: een half jaar niet schaken is niet bevorderlijk voor het berekenen van diepzinnige combinaties, theorieboeken liggen onder een diepe laag stof en mijn terechte arrogantie dat ik uiteindelijk toch wel van een mindere schaker win. Dat laatste zal niet veranderen; de eerste twee zullen hopelijk snel ten goede keren.

De eerste zetten worden zonder commentaar gegeven. Zwart speelt niet de beste zetten, maar in ieder geval nog gezonde; wit doet het met bijna alleen ongezonde. Op zet 9 besluit ik dat alles goed staat om middels het winnen van de overgebleven witte centrumpion de stelling van mijn tegenstander op te blazen….

Wit trekt wit weg. De air van onoverwinnelijkheid daalt weer over me neer. Beetje jammer dat ik net mijn aanstaande nederlaag in gewonnen stelling al tegenover iedereen heb verkondigd, maar goed, wie valt daarover. Wit geeft op.

De wedstrijd zelf? Appeltje, eitje. Zoals gebruikelijk pakken de onderste borden de punten (3 uit 4) en harken de tobborden de laatste 1,5 punt bij elkaar. Op veenendaalvsv.blogspot.com staat een zeer lezenswaardig verslag dat op 1 bord na de lading wel dekt.

Hooggeleerd schaak door UVS2

Maar waarom snapt zo’n stukjesschrijver nou net mijn partij niet… Waarom spreekt hij van “desperado/alles of niets spel van de witspeler”? Ik speel nooit desperado! Alles keurig uit het boekje.

Dat mijn tegenstander een vorm van koffiehuisschaak op de 64 velden brengt, ligt dat aan mij? Het gaat me te ver om de partij te publiceren maar wie zijn loper na 1. d4 d5  2. Lf4 Lg4  3. h3 Lh5 zo weet te dispositioneren vraagt om een directe aanval op de damevleugel. Na zet 3 kunnen de stukken wel weer in de doos, dunkt mij.
En dan is er ook nog een verrader uit je eigen team die subtiel vraagt of ik toevallig met de zwarte stukken speel (hij is inmiddels geschorst voor 2 wedstrijden)…

De reis terug vergoedt dan weer alles. De eerste 10 minuten is er dan nog een speler die het schaken belangrijk vindt. Er wordt nog wat gemompeld over ophouden met schaken maar al snel verplaatst het gesprek zich weer naar verhevener zaken. Een thema dat zeker een vervolg zal krijgen is of we met Chi een wegpiraat (brokkenpiloot) gaan krijgen die het niveau van de legendarische K.W. zal gaan evenaren! Chi’s aandoenlijke afhankelijkheid van de hypnotiserende aanwijzingen die de sirene hem toefluistert vanuit de TomTom bracht ons namelijk met halsbrekende toeren richting oneindig diepe afgronden (wat alleen voorkomen kon worden door op brute wijze een einde te maken aan haar bestaan door rücksichtslos op de uit knop te drukken).

Ruud, Tsji, Arno en Robert in actie (vlnr)