Vooraf was al duidelijk dat het een moeilijke avond zou worden. Het vierde is net gepromoveerd, terwijl Mook al weer enkele jaren bovenin meedraait in de tweede klasse. Dat doen ze mede dankzij de inbreng van enkele oud-UVS-leden, zoals Jan Spoorenberg, Piet de Leeuw en, voor degenen met een goed geheugen, Huub Blom, volgens ingewijden bezig met zijn laatste jaar als wedstrijdleider van de OSBO-competitie.

Tactisch plan
Vanwege het grote verschil in rating had teamleider Thei van Laanen een uitgekiend tactisch plan bedacht: onze eerste vier bordspelers namen plaats achter de laatste vier borden en de laatste vier bordspelers achter de eerste vier borden. Ervan uitgaande dat de laatste vier borden winnen, is een half punt op één van de eerste vier borden voldoende voor de eindoverwinning (knap plan Thei!).

Casino
Om kwart voor acht (…ongeveer…) stonden de stukken opgesteld en waren de consumptiebonnen aan de tegenstanders uitgereikt. Het vierde team is samengesteld uit negen spelers. Rob Schoppema vond het echter niet erg om niet te schaken. Die zag voor zichzelf meer fortuin weggelegd in het casino.

Stoelendans
Nadat bijna iedereen achter de borden had plaatsgenomen bleek Wim de Jong tegenover ons nieuwe lid Merijn Dammers te zitten. Dat was echter geen onderdeel van het tactische plan van Thei (tja, al die nieuwe leden zijn nog wat moeilijk te herkennen. Misschien zou de invoering van een UVS-tenue hiervoor uitkomst kunnen bieden). Na een kleine stoelendans kon de wedstrijd eindelijk beginnen.

Penning
Zelf speelde ik op bord zes tegen Sjim Jonkmans. Omdat ik een penning over het hoofd zag, verloor ik al op zet 12 een vol stuk. Mijn tegenstander maakte vervolgens geen fouten en speelde de partij vakkundig uit (0-1). Ja jammer, weg tactiek! Bert Jan Boer kreeg vervolgens op bord zeven in gelijke stelling een remiseaanbod. Omdat we achter stonden probeerde hij toch de winst te forceren. Dat liep echter helemaal verkeerd af (0-2). Niet lang daarna moesten ook Wim de Jong (aan het eerste bord tegen Jan Spoorenberg) en Merijn Dammers (aan het derde bord tegen Piet de Leeuw) de handdoek in de ring werpen (0-4).

Fair play
De andere vier partijen (Thei van Laanen op twee, Wim Krabbendam op vier, Marcel Verstappen op vijf en Theo Felet op acht) eindigden allemaal in remise (2-6). De beste kansen op een overwinning waren voor Marcel. Die stond weliswaar zijn hele partij tegen Huub Blom onder druk, maar wist alsnog af te wikkelen tot een toreneindspel met betere kansen. Met nog 18 minuten op de klok voor Marcel en slechts drie voor Huub werd toch remise overeengekomen. “Ja Huub is hartstikke aardig en de vorige keer heb ik ook al op zo’n lullige manier van ‘m gewonnen”, zei Marcel. Zo behaalden we toch nog de (virtuele) fair play prijs.

Op 7 november spelen we in Bennekom tegen Bennekom 2.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Voetbalclub

In de kantine van de gelijknamig voetbalclub werd de eerste overwinning na anderhalf uur spelen op bord 3 behaald door Marcel Verstappen. In een ingewikkeld ogende partij koos zijn tegenstander op het cruciale moment voor de verkeerde voortzetting. Daarna bleven er voor Marcel slechts winnende varianten over en resteerde zijn tegenstander slechts opgave: 0-1.  Niet lang daarna won ik zelf op bord 5. Met een kwaliteitsoffer wist ik de stelling van m’n tegenstander open te breken en winnend voordeel te behalen (zie partijanalyse).

Theorie

Daarna was het de beurt aan Thei van Laanen om een punt voor UVS 3 bij te laten schrijven. Op bord zeven stond Thei weliswaar een pion voor, maar zijn tegenstander had wel de beschikking over enkele venijnige dreigingen. Tja, dan is het natuurlijk niet erg verstandig om een stuk kwijt te raken: 0-3. Wouter Jans had voor de gelegenheid met Marcel van bord gewisseld en speelde op een. Hij koos voor een aanvallende positie met een pion minder (“allemaal theorie”, aldus Wouter). Alhoewel de stelling van Wouter er goed uitzag, was het niet eenvoudig winnend voordeel te behalen. En dat kost tijd. Met nog 11 minuten op de klok besloot hij daarom een remiseaanbod van zijn tegenstander te accepteren: ½-3½.

Eeuwig schaak

Kort daarna behaalde Justin Sewalt een half punt op bord twee. Hij stond een pion achter in een stelling waarin hij en zijn tegenstander naast pionnen ieder nog twee torens en een dame hadden. Omdat hij de partij niet gemakkelijk zou kunnen winnen, koos Justin voor remise. Hij offerde een toren waarna hij zijn tegenstander eeuwig schaak kon geven: 1-4. Ongeveer tegelijkertijd wierp Frans van de Hooven op bord 6 de handdoek in de ring. Na een scherpe openingsvariant speelde hij een verkeerde loperzet waardoor er een onhoudbare positie ontstond: 2-4. Bij deze luxe tussenscore waren er nog twee partijen aan de gang. Rolf van Geel stond op bord twee eerst een, daarna twee en ten slotte zelfs drie pionnen voor. Daar was voor zijn tegenstander geen houden meer aan: 2-5. Wim Krabbendam zorgde uiteindelijk voor het zesde UVS-punt door op bord acht een knappe overwinning te behalen in een toreneindspel met een pluspion. Einduitslag Voorst 2-UVS 3: 2-6.

In het donkere zalencomplex in Dodewaard (Thei: “Komt omdat ze de kerncentrale hebben uitgezet”) was de speelzaal gelukkig wel goed verlicht en verwarmd. Op bord 1 speelde Wim Krabbendam een keurige partij tegen de speler met de hoogste rating van Dodewaard. In een ingewikkelde stelling, waarin hij duidelijker beter stond, wist Wim een stuk te winnen waarna zijn tegenstander opgaf.

Op bord twee belandde Rolf van Geel in een gelijke stelling. Met zes pionnen en een paard tegen zes pionnen en een loper gebeurde er op een gegeven moment niet veel meer. De spelers kwamen daarom remise overeen. Zelf had ik op bord drie de twijfelachtige eer (het was namelijk lang wachten) om als eerste klaar te zijn. In een gedrongen positie ging m’n tegenstander ondekbaar mat, nadat ik z’n stelling met een kwaliteitsoffer had opengebroken (zie partij hieronder).

Thei van Laanen wist op bord vier een taaie partij keurig te winnen door met z’n torens de stelling van zijn tegenstander binnen te dringen. Nadat hij enkele pionnen had gewonnen, hield die het wijselijk voor gezien. Bert Jan Boer had het op bord vijf waarschijnlijk het moeilijkste. Hij stond lange tijd een pion achter, maar dat werd wel gecompenseerd door een grote tijdsvoorsprong. Z’n tegenstander mistte, met minder dan twee minuten op de klok, een mataanval en ging vervolgens roemloos door z’n vlag.

Rob Schoppema had op bord zes een gemakkelijk avondje. Rustig spelend, met van tevoren een flinke slok absinth op (is dat geen doping, Rob?), wachtte hij tot z’n tegenstander een stuk weggaf. Daarna was het eindspel voor hem een koud kunstje. Op naar de volgende wedstrijd tegen Pion 4. Dat zal een stuk lastiger worden.

Ruud van Roosmalen