Klik hier om de embedded video te bekijken.

Als zo’n fraaie, verre van onomstreden remise ook nog eens binnen 20 zetten kan worden gerealiseerd, hebben we te maken met een onvervalst reminiatuurtje, de parel onder de miniatuurtjes. Dit genoegen mocht ik onlangs smaken tegen toploser Tsji San Cheung. Hij doet hier uitgebreid verslag van zijn onverlichte gang langs zijn lustcentra en andere hedonistische belevingen waar losers zo verzot op zijn. Toen hij in zijn kopje thee keek, zag hij de weerspiegeling van een winnaar veranderen in die van een loser. De arme drommel, het zal nog jaren duren voordat hij er iets van begrijpt.

Na 8… d5 vroeg hij verbijsterd of ik wel doorhad dat hij h3 had gespeeld. Of ik niet met de ogen dicht de Marshall probeerde te spelen, terwijl hij toch geen 8.c3 had gedaan! Mijn serene glimlach kon hem niet van het tegendeel overtuigen. Misschien had mijn 11… Pf6 hem eindelijk wakker moeten schudden, maar de onfortuinlijke winnaar/loser zag de eindbestemming al voor zich en bekommerde zich niet meer om de reis: 13. Df3! `Pak aan’, hoorde ik hem denken, `dit zal je niet snor zitten’. Waar elk weldenkend mens 13. Te1 zou hebben gespeeld, zag hij de zwarte koning al in het doosje liggen. Het duurde een paar zetten voordat 13. Df3! in zijn hoofd veranderde in 13. Df3?? (zie diagram)

Fritz had het wel geweten: de schaakengine had tot dan toe zijn toevlucht gezocht in het kamp van de witspeler, maar na Df3 trok hij wit weg en liep zonder dralen over naar het andere kamp. Het digitale meesterbrein had 14… Lb7 natuurlijk allang zien aankomen, maar die zet liet de witspeler verbouwereerd achter. Gepikeerd over zoveel branie sloeg hij de loper van het bord, maar schreef Vergilius al niet `Timeo Danaos et dona ferentes’? Het was dan wel geen Trojaans paard, maar deze zich prostituerende geestelijke lag evengoed zwaar op de maag. Fritz zag er wijselijk vanaf en opteerde voor 15. De2, hoewel de stelling ook dan weinig hoop biedt aan wit. 17… Dxb2 was hooguit bedoeld als afleidingsmanoeuvre; liever had ik het afgerond met 17… Df4+ 18 g3, Dxf2+ en eeuwig schaak, ware het niet dat 19. Dg2 dan roet in het eten gooit.

Ik had dus geen andere keus dan de winnende zet te doen, wat ronduit een concessie was, en dan maar verbaal remise aan te bieden. Een klein vlekje op een anderszins zeer genoeglijk reminiatuurtje.

Woord en weerwoord is een mooi principe, zelfs als dat weerwoord omgevraagd komt. Tsji heeft zijn eigen troebele blik op het gebeuren geworpen. Ziehier de martelgang van de winnaar/loser:

“Ik speelde 13.Df3, de weerlegging dacht ik. Wil je wat drinken, Jan? Langs de trappen omhoog klonk vioolmuziek in mijn hoofd. De varianten walsten door mijn hersencentra, de rationele, de emotionele en de lustcentra. Terug van de kantine schikte ik de varianten, haalde ze nog eens door mijn lustcentra.
Na 13…Tb8 14.Lg5 kan zwart geen kant meer op, Na 13… Lxe5 14 dxe5 moet zwart een stuk verliezen. Een warme gloed golfde door mijn lichaam, toen ik langs de trappen omlaag liep. De koffie, zwart met suiker, zette ik voor Jan neer. Arme Jan, diep voorover gebogen, zijn schouders zwaar van mijn laatste zet. En zie, hij zet 14…Lxe5. Ik antwoord direct 14.dxe5. Jan speelt Lb7! en de realiteit valt zwaar. Ik zag mijzelf in mijn theekop.

Tien diagrammen per dag, tien per dag! en ik mis twee zetten terug Lb7. Na slaan met de dame komt veld d1 vrij. Het was voorbij. 15.Dxb7 Dd1+ 16.Kh2 Dxc1 17.exf6 Ik keek wat langer in de theekop en zag een gezicht van een verliezer en vroeg me af of Jan mij zou zien zoals ik mijzelf in de theekop zag. Haast wou ik Jan vragen om via mijn theekop naar mij te kijken en vervolgens direct te kijken. Of er een verschil was zou ik hem vragen. Voordat ik het kon speelde Jan 17…Dxb2 (zie diagram)`Ik bied remise aan`. Het kan niet anders, in de ogen van Jan, zag ik eruit als iemand die tien diagrammen per dag deed, een winnaar, die je tien keer onder water moest drukken. Hij zag mij anders, dan ik zojuist 10 seconden geleden was in de spiegeling van mijn thee.

Voor de vorm dacht ik 4 minuten 43 seconden na, zuchtte en reikte hem mijn hand. Alweer een remise
tegen Jan, in totaal verloren stelling. Jan is gewoon te aardig.”

Te aardig? Verlicht zul je bedoelen :)

Jawest

P.S. Ceterum censeo IE-6 preservandum est!

Jan van de Westelaken in NY

Verscheidene clubleden hadden mij op het hart gedrukt bij mijn bezoek aan New York zeker even te gaan kijken bij Washington Square Park, de plek waar vanouds snelschakers en hustlers op hun klokken rammen en proberen onschuldige toeristen wat dollars uit de zak te kloppen.
En dus toog ik vanuit midtown Manhattan met de subway naar West 4th Street. Wat je daar, te midden van gekooide basketballers en meloenpartjes verkopende straatventers, onmiddellijk opvalt, is de compleet andere sfeer dan je elders in de stad aantreft.

Met ons hotel zo ongeveer midden op Times Square hadden we ons inmiddels ingesteld op de enorme hectiek van de Big Apple. Onafgebroken moet je je daar door immense mensenmassa’s wurmen om een paar blocks verder te komen. Met het clichébeeld blijkt niets mis te zijn: geen mens heeft tijd, iedereen is gehaast op weg van A naar B en wie vertwijfeld stil blijft staan wordt vrijwel onder de voet gelopen.

Schaken in Washington Square Park

Er schijnt zelfs iemand beboet te zijn omdat ie op Times Square weigerde door te lopen omdat hij even de tijd wilde nemen om om zich heen te kijken. The bloody nerve, dat kan natuurlijk niet. Tijd is geld.
Eten doe je snel en omdat je steevast porties op je bord krijgt waar je een heel weeshuis mee kunt voeden, wordt standaard de helft teruggegeven (ik heb maar niet om een `doggy bag’ gevraagd). Het was altijd weer een hele tour om in die jungle ongeschonden het hotel te bereiken.

Maar dan Washington Square Park. Een oase. In de wijk Greenwich Village – een van oudsher artistieke wijk, door New Yorkers `The Village’ genoemd – tref je inderdaad een dorpse, relaxte sfeer aan. Het tempo ligt er laag en de mensen zijn er wars van de stress en drukte die uptown de boventoon voert.
Het kleine park zit vol met dagjesmensen en studenten van NYU, er wordt verdienstelijk gemusiceerd door aanstormend talent en de eekhoorns huppelen er vrolijk in het rond.

Schaken in Washington Square Park

Het bekende fontein waar Bob Dylan nog ooit zijn eerste folksongs ten beste heeft gegeven, werd helaas net gerenoveerd en had meer weg van een bouwput. Het openbare toilet leek sterk op dat van de Romeinen: gezellig met z’n allen op de pot, zonder enige afscheiding. Je kunt er als hetero maar beter geen oogcontact maken als je niet wilt dat er voortdurend een of andere gast achter je aan blijft sjokken.
Mijn reisgezel werd door een bejaarde man met een stok het toilet uitgejaagd omdat hij zou hebben voorgedrongen bij het handen drogen. Assertief zijn ze zeker, die New Yorkers.

Mijn belangstelling ging natuurlijk uit naar de Snake Pit, dat kleine hoekje van het park waar een tiental tafeltjes staat met ingelegde schaakborden. Loom en verveeld zitten daar de merendeels zwarte schakers de hele dag achter hun schaakstukken om zich heen te kijken, in afwachting van stamgasten of van nietsvermoedende toeristen van wie ze een paar centen ($5 per partij) kunnen aftroggelen voor hun volgende maaltijd.

Schaken in Washington Square Park

In de loop der tijd hebben daar al veel bekende schakers hun eerste schreden gezet op het glibberige pad naar de top. Bobby Fischer speelde er als jochie in de jaren vijftig en in de jaren tachtig hing Dzindzichashvili er de hustler uit. Dzindzi figureert ook kort in de film Searching for Bobby Fischer uit 1993, waarin de schaakhoek van het park een prominente rol speelt.
De hustlers winnen vrijwel alles (vaak op tijd), maar letten er wel op dat hun tegenstanders de indruk hebben dat het maar weinig gescheeld had, zodat ze de stukken weer ras opzetten voor een volgend potje.
Met de vinger aan de mond om stilte vragen is gekkenwerk. Er wordt geschreeuwd en gevloekt dat het een aard heeft. Onze UVS-‘beesten’ – you know who you are – zouden zo kunnen aanschuiven. Maar of ze ook zouden winnen?
Wie een trip naar New York maakt, kan als schaker niet om Washington Square Park heen. Helaas staat het park op de nominatie voor verregaande renovatie en zullen de schakers meer moeten inschikken. Wie er snel bij is, kan de Pit nog aanschouwen in zijn originele glorie. Warm aanbevolen. Of ik nog gespeeld hebt? Wat denk je zelf?

Washington Square Park

En tot slot nog een paar links naar video’s op internet van het schaken in Washington Square Park:

Klik hier om de embedded video te bekijken.