Maandag avond was het weer zover. Zich nestelend achter de witte stukken werd er nog even minnetjes naar de overkant van het bord gekeken. “Berg u, waarde tegenstander, of onderga de pijnbank van de Hakker!!”

Als een ware Tovenaar van Nijmegen (lees: Riga) gingen de witte stukken naar voren. Stukoffer op e6, dubbel kwal offer (tweemaal op f6 en tweemaal met een toren een paard geslagen,  zeeeeeer fraai) en het was weer gepiept. Helemaal correct was het natuurlijk weer allemaal niet en het had nog harder gemogen, maar het was al met al toch wel weer bijzonder fraai.  De zwarte monarch was vakkundig uitgerookt en opgeknoopt.

Een woord van dank gaat natuurlijk ook uit naar de zwartspeler. Zonder diens deelname aan de partij had zo iets moois nooit kunnen ontstaan. Dank u vriendelijk!

Hulde aan de Hakker! Uw moed en rekenkracht worde geprezen.

Update: de partij is inmiddels geplaatst door de Hakker himself!

Caïssa

Welk een blasfemie eigen ik mij hier nu weer toe…, maar leest u rustig het stuk eens door en vraag u zelf daarna eens af of u ook wel eens op het punt hebt gestaan om er maar mee stoppen. U kent het wel: niks lukt meer achter het bord, ziedende tijdnoodduels en grove blunders, saaie potten en bloedeloze niemendalletjes. De pracht van ons spel is verdwenen en het heeft zijn weerga op onze gemoedsrust.

Wanneer ik achter het schaakbord zit dan wil ik winnen. Winnen, w-i-n-n-e-n! Helaas zijn er ook nog spelers die meer van het spelletje snappen dan ik en dus mag ik regelmatig weer een mooie nul toevoegen aan mijn palmares. Dit heb ik echter allang geaccepteerd en heb ik ook totaal geen enkele moeite mee. Waar ik wel problemen mee heb zijn mijn partijen waarin ik ongelofelijk droevig slecht speel. Deze komen vaker voor naarmate ik het wat drukker heb buiten het schaken. Dit is de laatste maanden het geval. Echter kan ik mij hier ook nog wel in vinden want ik weet wat de oorzaak is…

Afgelopen maandag mocht ik ’s avonds aantreden tegen Ruud v/d Plassche en man wat had ik er zin in. Ik moest winnen want anders zou ik degraderen naar de B-groep. Bij aankomst wees Maarten mij op een reglement waarin beschreven werd hoe de kampioensgroep gevormd zou worden.  Toen ik dit eens goed las leek het wel een “Hoe red ik Dennis’ vege lijf”-plan want wat er ook zou gebeuren, ik zou ongeacht het resultaat van deze partij in de kampieonsgroep spelen. Een zorg minder weer terug achter het bord gaan zitten en ik speelde meteen een grafzet. Weg boer, maar er gloorde een klein beetje hoop in de vorm van wat compensatie, meegebracht door een open g-lijn en een beest van een loper.

De loper werd echter sneller dan het geluid geruild, Ruud speelde nauwkeurig en mijn compensatie verdween gelijk een fiets in het Waterkwartier.  Goed, dan maar vol op de schwindle toer en alles naar voren knallen. Ook dit werd allemaal kalmpjes op gevangen door Ruud. Toen ik vervolgens ook nog een ‘tragic oversight’ had waardoor ik nog meer materiaal verloor was mijn stelling wel rijp voor de schroothoop.  Slechts nog wat vage trucs restte mij…

Ruud zag de truc te laat en zag meteen dat de stelling hopeloos verloren was voor hem. Wat er toen gebeurde herkende ik maar al te goed. Elke schaker heeft het wel een keer gehad en je wenst het je ergste vijand niet toe…

Een totaal gewonnen stelling met een zet compleet vergooien…

Ruud liep verbouwereerd en gedesillusioneerd weg van het bord. Later vernam ik dat Ruud dacht dat hij nou de kampioensgroep had misgelopen, ik wist echter al lang dat hij het sowieso wel zou halen.  Dit was een hele opluchting.

In de analyse hebben we wit (ik) nog fijntjes 30 keer opgeknoopt.

Maar waarom komt het toch dat wij blunderen tijdens een partij? Concentratieverlies? Gemakzucht? Overschatting?

Ik kan de weg gegeven dames, de mat in 1 toelaten en de talloze andere blunders niet meer allemaal herinneren behalve eentje…

Ik was 20 en speelde in de interne van Zevenaar.  Ik speelde mijn geliefde Black Knight Tango en ik kreeg een prachtige stelling en ik had de winsten voor het uitzoeken. Tot dat een paard op f6 ineens mijn Koning op g8 en mijn dame op e4 aanviel. Ik weet nog dat ik eerst 2 minuten heb zitten kijken waar in godsnaam dat paard vandaan kwam… Totaal gemist en ik kon het niet geloven. Notatie zelfs nog  na gekeken… Toen het besef er eindelijk was dat ik ging verliezen heb ik mijn hand als teken van overgave uit gestoken en heb vervolgesn nog zo’n 20 minuten naar die stelling zitten staren. In die 20 minuten vergingen werelden en koninkrijken en werden er talloze sterren geboren…zo ver van huis was ik…

Toen ik later mijzelf thuis tegen mijn toenmalige vriendin aannestelde kreeg ik als nachtkusje de volgende woorden mee:   Ach schat, het is maar een spelletje…

Het lijkt me overbodig om toe te voegen dat het vrij snel daarna gedaan was met de relatie.

Schaken is drama…

Menace

De man trok zijn jas aan en liep de deur uit. Zoals altijd rechtsaf, de hoek om in de richting van de hoge muren van de LUX en de gemeentewinkel. Hij floot een deuntje en wandelde rustig naar beneden richting Plein 44. Het was tegen achten en hij was voorbereid. Voorbereid op zijn tegenstander, iets wat hij eigenlijk zelden was. En warempel kwamen de eerste 7 zetten ook nog op het bord ook, maar op dat moment week zijn opponent af en moest hij het op eigen kracht verder. 

Meteen werd het dwaalspoor gevonden wat niet zelden vergeven is aan de genie en de dwaas. Even zo vele keren mond zoiets uit in een groot drama en slechts zelden komt de parel der verrukking te voorschijn uit zijn gesloten bestaan.

De man wist met noemenswaardig doorzettingsvermogen zijn tegenstander in grote problemen te brengen en toen de schade eenmaal gedaan was zou het slechts een kwestie van tijd en enige techniek zijn voordat hij zijn overwinning kon claimen. Plots, als was het de eerste keer (Seth is de grootste) begon de machine te sputteren en glipte de warme gloed van de overwinningsdrang weg, buiten het bereik van zijn sterfelijke bezinning.

Er restte de man niets anders dan te buigen voor zijn opponent. Een verliezer was geboren.