Uiteindelijk zouden de inzittenden van auto 1 samen goed zijn voor 1½ punt. Evenveel trouwens als die in auto 2. De speellocatie in Bennekom ademde een en al denksport. Op het prikbord in de hal hing een aankondiging voor een damtoernooi en in de speelzaal stonden een stuk of tien vierkante tafels met aan elke zijde een stoel (ik zeg bridge). Aan de muur hing een groot schilderij waarop een schaaktafereel uit de negentiende eeuw was afgebeeld. In het midden herkende ik de karakteristieke kuif van Paul Morphy. Een mooie locatie kortom, waar het na een uurtje ook naar denksport rook.

Rond rond half elf was het uw verslaggever die de eerste score op het wedstrijdformulier kon laten aantekenen. Ik had wit en na 18 zetjes actie-reactie-schaak vanuit een Russische opening bood mijn tegenstander remise aan. Mijn stelling was op dat moment iets beter en bovendien had bijna drie kwartier meer tijd op de klok dus ik nam zijn aanbod dankbaar aan. Nee, dat is niet slap en zeker niet bangelijk, het is Zen, WuWei en savoir vivre ineen (vraag maar aan Jan van de Westelaken, die nooit moe wordt deze schaak/levensfilosofie uit te leggen). Zo kon ik me dus helemaal richten op de verslaglegging, waartoe ik met een theatraal gebaar mijn arty-farty notitieboekje uit mijn zak toverde.

Je hebt van die mensen die lopen langs een bord, werpen er een blik op en lichten er een combinatie van 8 ply diep in een oogopslag uit. Over de Afrikaanse dammer Baba Sy heb ik in dat verband wel eens duizelingwekkende anekdotes gehoord. Zo iemand ben ik niet. Als als ik bij andere borden kijk, bestaat mijn stellingsbeoordeling uit het tellen van het aantal pionnen van beide partijen. Marcel stond 6 pionnen tegen 3 achter, maar ik wist dat hij een rasechte gambietspeler is, dus ik maakte me niet al teveel zorgen. Voor de zekerheid telde ik nog wel even de stukken; die bleken in evenwicht.
Theo stond 5-4 achter, hmm, in de gaten houden, dacht ik. Bij Toby stond het 6-6. Toen ik bij Merijns bord was aangeland, werd daar net tot remise besloten. Mooi, weer een halfje in de pocket tegen dit Bennekom, dat toch vrij hoog moest worden aangeslagen. Bij Frans stond het 5-5, Harry stond 5-4 achter. De grote verrassing was Onno, hij stond 4-1 voor. Niet veel later gaf zijn tegenstander op en stonden we met 2-1 voor (bordpunten). Ik ging aan een tafeltje onder het grote schilderij zitten om een en ander netjes op te noteren.

Onno’s tegenstander schoof aan en zei: “Jullie spelen goed, hoe is het mogelijk dat jullie van Mook hebben verloren? Ik kan me daar niets bij voorstellen als ik jullie zie spelen vanavond”. Ik huichelde dat Mook toch een van de favorieten in onze poule was, dat we deze avond boven ons niveau bezig waren en dat we nog wel wat partijtjes zouden verliezen. Ik wees hem daarbij op mijn pionnentellingen bij Marcel, Harry en Theo. “Nou, die jongen waar ik van verloor, speelde het gewoon goed, en ik moet nog zien dat we winnen”, besloot hij de conversatie.
Inmiddels was het kwart voor twaalf en op een aantal borden begon het tijdnoodspook spelers angst aan te jagen. Harry, wiens tegenstander verdacht veel op Emile Josef Diemer leek, redde het niet. Theo, die nog steeds 5-4 achter stond, deed een remiseaanbod dat werd afgeslagen. Theo ontstak van binnen in woede, gooide er een schepje bovenop en even later werd het alsnog remise.
Bij Frans stond het inmiddels 4-4 en de tijdnood speelde hem parten. Pardoes verloor hij een toren, uit. Toby gaf ondertussen geen krimp. Van 6-6, werd het 5-5 en even later zelfs 5-4 voor Toby. In tijdnood zette zijn tegenstander een duivelse valstrik waar Toby intuinde. Het paard dat zijn opponent in de aanbieding gooide niet genomen mocht niet genomen worden op straffe van mat. Gedesillusioneerd geeft hij op. Zo stonden we ineens achter met 4½-2½.
Marcel was ondertussen teruggekomen tot 2-2 en gooide er met nog een minuut op de klok de ene na de andere krachtzet uit. Later zou hij verklaren dat hij al na vijf zetten in de partij het heilige schaakvuur weer voelde branden. Een gevoel dat hij lang kwijt was geweest. Uiteindelijk ontstond een eindspel van toren-loper h- en g-pion tegen paard-loper en a- en b-pion. De Bennekommer had inmiddels ook nog maar 3 minuten en omdat de teamzege binnen was, werd Marcels remiseaanbod wat prompt geaccepteerd. Het einde van Marcels partij, is voor eeuwig verloren gegaan maar desalniettemin verdient hij het om tot in lengte van dagen te worden nagespeeld in koffiehuizen van Wenen tot Istanbul en van Kabul tot New Orleans. Als lichtend voorbeeld van “sporting chess”.

Bennekom 2 – UVS 4 5-3

UVS4 kampioen

We did it! Vrijdag werd het Vierde tijdens de gezamenlijke slotronde in Wijchen overtuigend kampioen in klasse 3F. Het hele seizoen hielden we aansluiting met de koploper om er in de voorlaatste ronde overheen te knallen. De laatste horde, het al gedegradeerde SMB 6 mocht geen probleem zijn en dat werd het ook niet. We wonnen met 4½-1½. Het is duidelijk dat UVS als club steeds sterker wordt en we zijn als Vierde erg trots dat ook wij mogen aansluiten in het rijtje kampioensteams (Wat zegt u, zijn we de enige…??)

We waren met zeven man naar Wijchen afgereisd. Rob Schoppema vervulde de rol van “non-playing-non captain”. Een rol die hem op het lijf geschreven is. Teamleider Thei opende de score op bord vier. Al na een paar zetten keek hij met een blik van “kijk eens wat mij hier gebeurt” opzij naar teamgenoot Bart op drie. Theis tegenstander weigerde bij een ruil een stuk terug te slaan, 1-0. Niet veel later scoorde Bart het tweede punt. Hij won een pion, kwam binnen zeilen op de tweede rij waardoor er nog een pion verloren zou gaan en zijn tegenstander gaf op.

Ruud op bord twee zat aan de goede kant van een ruil van dame tegen toren en twee stukken. Deze dynamische materiaalverhouding leverde toch een wat onduidelijke stand op en Ruud besloot voor de remise te gaan. Achteraf dacht hij toch wel iets beter gestaan te hebben, maar de discussie aan de bar beperkte zich tot de vraag wat nou precies een stuk is (toren, loper, paard, dame, pion). Volgens Rob kon een pion tot koning promoveren en volgens Bart was alleen een dame met een kort rokje een stuk.

Ondertussen was Harry op bord vijf bezig het winnende punt en daarmee het kampioenschap binnen te slepen. In de beginfase van zijn partij had hij een inslag van een loper op h7 te verduren gehad. Dit stuk slaan was taboe op straffe van mat. Hij had 10 à 15 zetten nauwkeurig moeten spelen, maar toen had hij kans gezien om de loper te verjagen en ook nog eens twee stukken te winnen. Uiteindelijk zag nu ook zijn opponente in dat verder verzet zinloos was. Het kampioenschap was binnen.
Uw verslaggever op bord zes blunderde op zet 17 een pion weg. Zijn tegenstander had groot voordeel kunnen krijgen, maar blunderde vervolgens zelf waardoor ik zijn dame kon vangen. In de afronding deed ik het niet het meest effectief, maar goed genoeg.

Theo Felet in actie voor UVS4

Theo speelde op bord een tegen een blinde jongen die wat hulpmiddelen gebruikte in de vorm van een laptop en een extra schaakbordje. Met zijn vingers tastte hij de stukken op zijn privé-bordje af en vormde zich zo een beeld van de stelling. Zachtjes klonken de zetten door de speelzaal: Anton 5, Paard Caesar 4. Theo stond moeilijk maar mompelde in het voorbijgaan iets in de trant van “nie opgeven nie”. Dat ging dus nog wel even duren. Ondertussen liep de rest van het team al bierend rond. Ook op een grote schaal chips werd grif aangevallen. Chips krakend en met vette vingertjes dromden spelers samen rond enkele spannende stellingen. Even was er hilariteit toen iemand in een stelling met twee stukken en een sloot pionnen meer een derde stuk sloeg en daarmee zijn tegenstander pat zette. Maar Veruit de boeiendste stelling van de avond was er een die op een demonstratiebord aan de muur hing en waarop menigeen zich stukbeet (zie diagram).

Wit geeft mat in 2

Theo zou uiteindelijk aan het kortste eind trekken en voorspelde zijn tegenstander nog een grote schaaktoekomst. Wel voegde hij er fijntjes aan toe dat hij lekker kampioen was. En zo was het. Teamleider Thei werd naar voren geroepen en mocht namens ons een sixpack Leffe Triple in ontvangst nemen.
Terug in Nijmegen op het stationsplein werd de Leffe eerlijk verdeeld en ter plekke geconsumeerd. Kampioenschappen vier je namelijk op een plein. Schoppema kroop bij elke door hem vertelde anekdote dieper in zijn gesprekspartner. Thei probeerde Rob in volume te overstemmen, Theo stak een rokertje op en ik moest denken aan een kampioensspeech van Louis van Gaal vanaf een balkon in München. Ik gaf een voorzetje en Theo maakte hem af: Wir sind nicht nur die beste von Nijmegen, sondern auch von Millingen!…Rhenen!…..Groesbeek! Hierna barstten we weer uit in samenzang, gadegeslagen door een geamuseerd kijkende taxichauffeuse: KAMPIOENÛH, OLÉ OLÉÉÉÉ.

Rondes lang waren wij het FC Twente van onze klasse, steeds een punt achter op koploper PSV (Pion 4). De onderlinge confrontatie in de vorige speelronde eindigde in een bloedstollend gelijkspel. Het enige wat ons dus te doen stond, was blijven winnen en hopen op een misstap van de Groesbekers.

Maar hoe te winnen van Millingen, een topzwaar team dat evenveel matchpunten had vergaard als wij?. Topzwaar omdat Millingen am Rhein aan de eerste borden zwaar Duits geschut heeft zitten. Hun eerstebordspeler heeft zelfs een rating van 1993.

Maar wij hebben Schoppema.

Het strategisch beraad vooraf op het station had opgeleverd dat Rob het zou opnemen tegen het Duitse gevaar op bord 1. Hem werd een bonus in het vooruitzicht gesteld waar menig topbankier jaloers op zou zijn: bij winst zou hij van teamleider Thei een speciaalbiertje krijgen. Ruud deed er zelfs nog eentje bovenop. De opstelling werd verder soepeltjes uitonderhandeld en niet veel later zoefden we over de dijk door het idyllisch boerenland. Niet dat je daar in het donker veel van zag, maar een gordijnloos raam bood mij ineens een korte blik op een keukentafel waaraan een onder een laaghangende lamp een stel aardappeleters een vorkje prikte.

Rob verloor na ruim een half uur. In een Siciliaan offerde hij een pion voor snelle ontwikkeling. Het verlies van een kwaliteit en het uitblijven van compensatie deed hem besluiten na 13 zetten op te geven. De rest van de avond dronk hij in plaats van gratis speciaalbier door hemzelf opgehoest normaalbier (ook best lekker).

Ongeveer drie kwartier later sloeg Bart terug aan het staartbord. Voor mij, die bij gebrek aan een helder stellingsoordeel vaak meer let op de lichaamstaal van de spelers, was al snel duidelijk dat Barts tegenstander het moeilijk had. Hij schuifelde onrustig op zijn stoel, sloeg met zijn benen onder tafel van links naar rechts en legde als houvast zijn pakje sigaretten naast zijn bord. Toen hem ook nog een hartgrondige vloek ontsnapte, wist ik dat het goed zat. Bart zei later dat hij zelfs een beetje medelijden had gekregen met zijn tegenstander. Bart had voordelig geruild, zijn stelling rustig op orde gebracht, terwijl zijn opponent onzalige damemanoeuvres uitvoerde over het hele bord. Na een dodelijk familieschaak was het helemaal uit.

Zo hielden de kop en de staart elkaar in evenwicht. Op de overige borden was de strijd gelijkwaardiger. Theo op bord drie kwam een pion achter. Hij vond een paar goede verdedigende zetten en wist het tij te keren. De pion won hij terug en vervolgens dwong hij met knap manoeuvreren fouten af bij zijn tegenstander. Dit resulteerde in een stelling waarin hij uiteindelijk op de damevleugel twee pionnen voor kwam en hiermee de Millinger onder de voet liep.

Hierna drukte uw verslaggever een punt op bord vijf. Een sterke pion op e5 diende als bruggenhoofd voor een aanval die na een paar mindere zetten van zwart uiteindelijk orkaankracht kreeg.

Ruud op twee had zijn handen vol aan een andere taaie Duitser. Hoewel hij met goed spel een voordeeltje had bereikt van een toren tegen loper en pion, was het niet makkelijk om dit tot winst te voeren. Na vier keer een remiseaanbod te hebben geweigerd, stemde Ruud bij het vijfde dan ook maar toe.

De winst was binnen en teamleider Thei stond gewonnen. Het was een spannende wildwestpartij geweest, ontstaan uit het Russisch

Thei had vlak na de opening een stuk gewonnen, maar daar drie pionnen voor moeten inleveren. Lang moest hij daarna keepen met een onveilig staande koning. Er zaten volop aanvalsmogelijkheden voor zijn tegenstander in de stelling en voor hem was het ingewikkeld verdedigen. Op een bepaald moment zag ik, die alleen op lichaamstaal let, Thei’s tegenstander vrij zelfgenoegzaam achterover leunen met de armen over elkaar. Ook hoorde ik Thei wat binnensmonds mompelen en vreesde het ergste. Maar zoals dat gaat in de wildwestpartijen waar Thei patent op heeft keerden de kansen weer en maakte zijn tegenstander de laatste fout.

Tevreden reden wij weer naar Nijmegen. De misstap van Pion 4 zou een dag later volgen en zo komt het dat we nu staan waar we staan. Om de Goden en onze tegenstander in de slotronde (het puntloze en al gedegradeerde SMB 6) niet te verzoeken neem ik het K-woord nog maar niet in de mond.

De koppies stonden derhalve strak. Theo was zelfs ziek. Maar een echte schaker is nooit ziek en hij ging dan ook gewoon achter de witte stukken aan bord zes zitten en won. Daarna ging hij linea recta weer richting zijn bed.Ik kon hem nog net een kort commentaar ontfutselen: “Ik kwam slecht uit de opening, maar daarna heb ik voor mijn gevoel gewoon steeds de beste zet gedaan”. Volgens mij herken je daaraan het ware talent.

Ondertussen was de lichaamstaal van Thei aan het veranderen. Beheerste controle had plaatsgemaakt voor hoofdschuddend walgen. In  superieure stand was hem een grafzet ontglipt, die een paard kostte. Hij speelde nog wel door, maar liet iedereen weten dat hij compleet verloren stond.

Niet veel later gaf Harry op. Lang leek het erop dat hij de stelling gesloten zou kunnen houden, maar zijn tegenstander kwam er ineens toch doorheen en Harry verloor toen ook nog een stuk. Wat voor stuk doet er ook eigenlijk helemaal niet toe.

Het liep tegen elf uur en het zag er niet best voor ons uit. Kopman Ruud sprak mij tijdens het rondbanjeren aan. Hij zei dat het op hem en mij zou aankomen, omdat alle andere partijen die nog bezig waren, verloren zouden gaan. Ik zag het ook: Bart aan twee stond een sloot pionnen achter en streed een hopeloze strijd terwijl Thei op een wonder bleef hopen. Ruud zelf stond goed en zou zeker gaan winnen, mijn stelling was ongeveer in evenwicht.

Niet lang hierna sprak ik Bart, die inmiddels had opgegeven. Na zijn gal te hebben gespuwd over zijn verkeerde voortzetting, de pech dat hij weer een sterke tegenstander had getroffen en het rare feit dat hij in januari en februari altijd slecht speelt, toonde hij zich een groot psycholoog. Hij zei: “ik heb vertrouwen in je”. Ik had hem namelijk verteld dat ik niet zag hoe ik mijn gelijke stand zou moeten winnen.

Gesterkt door mijn teamgenoten ging ik weer zitten om even te wennen aan de gedachte tot het gaatje te moeten gaan om een gelijkspel voor ons uit het vuur te slepen. Tot dan toe was het namelijk een genoeglijk avondje geweest. Mijn tegenstander was een vriendelijke oude baas die mij eerder op de avond vroeg hoe die man aan de andere kant van de zaal ook alweer heette. Sytema,ja, die kende hij nog van 40 jaar geleden. Ook wilde hij weten wat een consumptie kostte. Deze vraag had Theo voor mij beantwoord (hangt er vanaf wat je neemt), omdat ik op dat moment diep in de denktank zat. De man wierp mij vervolgens vijf euro toe met de vraag of ik, wanneer ik er klaar voor was, voor hem een cassis en wilde halen en iets voor mijzelf. Hij kon dat niet meer vanwege reumatische klachten . Toen ik de missie even later had volbracht, bleek hij heel sportief mijn klok te hebben stilgezet. Hij zette hem weer aan met de woorden: “we spelen niet op het scherpst van de snede vanavond”.

Dat deden we vanaf nu dus wel.

Mijn strategie was simpel: compliceren, stukken erop houden, actief spelen, waar mogelijk een Topalovje lanceren en met nog vijf minuten op de klok schakelen naar de vluggermodus. Rond ons bord werd het steeds drukker. Tevreden, zelfverzekerde gezichten bij de Pion-spelers, tussen hoop-en-vrees-gezichten bij mijn teamgenoten. Maar toen, ineens, zag ik geen gezichten meer. Ik had alleen nog maar oog voor de stukken op het bord en hun dynamische dans in cirkels, diagonalen, horizontalen en verticalen. De keuzes tussen slaan en bukken leken op een hoger niveau te worden gemaakt. De stukken leken bezield. Ik zat in een flow. Heel even werd de flow onderbroken toen ik zijn dame won. Toen hij twee zetten later de mijne nam, was alles weer in orde. Een snelle blik op de klok, nog minder dan een minuut. Ik zat in een flow. Het mat was niet ver. En toen kwam die hand. 3-3

Zo stond het na 29.Th5. Nu kwam de blunder 29…Da5? en ik was er als de kippen bij met 30.h4!
Niks geen openingsvoorbereiding, databases en you name it. Het het gaat erom wie over de beste reflexen beschikt als het spannend wordt en de energiebatterij tegen twaalven langzaam leeg raakt.
30..Txf2 (gekmakertje?) 31.hxg5 Txf1 32.Lxf1 Te1? 33.gxh6 en zwart loopt in alle varianten mat. Bijvoorbeeld 33…g6, 34.h7+ Kh8 35.Db8+ Kg7 36.h8D# of 33..Kf8 34.Dd6+ Te7 35.hxg7+ Kxg7 36. Dh6+ Kg8 37.Tg5#

Wit: Bert-Jan Boer Zwart: Jan Polders stelling na 29.Th5

De tweede helft van het team was ook ruim op tijd en niet veel later zaten we achter de borden tegen Wageningen 5. Binnen een kwartier begon in een belendend zaaltje een kerkkoor hele noten te pellen. Dit deed verschillende dingen met verschillende mensen, maar Harry won gewoon in 11 (elf) zetten.

Wit: Harry Berkers
Zwart Harry van Lotringen

1.e4 d6 2.d4 Pd7 3.Pf3 e5 4.Pc3 Le7 5.Lc4 h6 6.dxe5 Pxe5 7.Pxe5 dxe5 8.Dh5 g6 9.Dxe5 Pf6 10. Pd5 Dd6 11.Pxc7 en zwart gaf op

Het was kwart voor negen, het koor was verstomd en Harry wachtte een lange avond van wachten en kijken. Wageningen 5 had nog geen matchpunten en had bovendien verloren van Mook 2, waar wij met 5-1 van hadden gewonnen. Alles leek zich dus volgens verwachting te voltrekken.
Het werd later, op de overige borden ontbrandde de stijd en in het zaaltje begon het anders te ruiken. Thei verloor van de teamcaptain van de tegenstander. Een batterij van dame en loper werd hem fataal (excuses voor de vage omschrijving, maar uw correspondent heeft niet de mentale overcapaciteit van iemand als Pepijn van Erp die tijdens een wedstrijd van UVS 1 tegelijkertijd alle borden in de gaten houdt, cruciale stellingen opslaat in zijn geheugen en ook nog zijn eigen potje wint).

Bij de stand 1-1 won Bart en dat verdient een compliment. Hij was namelijk verre van fit, had pijn in zijn ribben van het vele hoesten van de afgelopen dagen en zou de volgende morgen even langs de huisarts gaan. Hij had precies genoeg hoestbonbons bij zich om elke hoestaanval in de kiem te smoren en uiteindelijk kraakte ook zijn tegenstander. Na 51…c5 stond Bart voor het eerst gewonnen en kreeg hij naar eigen zeggen een mooie inkopper als kado. diagram: stand na 51…c5 Wit: Bart van Leeuwen Zwart: Jeroen Goedhart 52. Rb6 Ra7 53. Rxa6 Rxa6 54. Nc7+ 1-0

Dat was 2-1 voor ons. Bart en Thei gingen terug naar Nijmegen en de rest knokte onder het toeziend oog van Harry voor de resterende anderhalve punt die nodig waren voor van een overwinning. Rob was vanuit een soort Benoni in een middenspel met een pion minder terecht gekomen. Via een loper/paard eindspel ontstond een paardeindspel met nog steeds die pion minder. Rob moest tricky variantjes berekenen maar slaagde er uiteindelijk in om remise te houden. Even later verloor uw verslaggever. Hij verdedigde met zwart passief in een Siciliaan en werd langzaam maar zeker aangeharkt. Bij gelijke materiaalverhouding en bijna opgebruikte tijd ging er een loper vallen en gaf hij op.
De partij van Theo zou de beslissing brengen. Iedereen verdrong zich rond het bord. Theo zat in tijdnood. In het begin van de partij had hij een paard moeten geven voor twee pionnen. Lang denken had hem desalniettemin een goede stelling opgeleverd, die hij dact te kunnen winnen. Met een kwartier langer was dat hem waarschijnlijk ook gelukt. Nu werd de tijdnood hem fataal en verloor hij. Dat was dus 3½-2½ voor Wageningen 5

Vloekend verlieten wij de Vredehorst

Dennis Diemer eet een pannenkoekje

Wit:Dennis Arts
Zwart: Bert-Jan Boer

1.d4 f5 2.g4 d5 3.g5 g6. 4.h4 Lg7 5.h5 Pc6 6.e3 e5 7.f4 exf4 8.h6 Lf8 9.exf4

Het vervolg zal ik de lezer besparen. Het komt erop neer dat Dennis vervolgde met (nog) 15 to -the- point- zetten en ik als rechtgeaard copy-paste schaker verstrikt raakte in herinneringen aan speelplannen uit mijn openingsboekje over de Leningrader variant van het Hollands.

Het verschil tussen nadenken en nadoen.

Al namijmerend in de vrieskou op weg naar huis herinnerde ik me ooit een partij gezien te hebben die begon met nog veel meer pionzetten. Ik vond hem later in enkele muisklikken. De geniale gek Emile Diemer (die van het Diemer-gambiet) deed vanaf het startschot ooit 17 pionzetten achter elkaar. Waarschijnlijk een wereldrecord.

UVS4 vs. Mook2

Afgelopen maandag stond de tweede wedstrijd van het vierde in de externe competitie op het programma. We speelden thuis tegen Mook 2. Van het vorige avontuur tegen het Kasteel is geen verslag gedaan op de site. Dat zat het bestuur blijkbaar niet lekker, want uw verslaggever werd benaderd om deze taak voortaan op zich te nemen. Nou ja, als ik blijkbaar de enige van het team ben die meer dan drie woorden in de juiste volgorde kan zetten, wie ben ik dan om dat te weigeren.

Mook 2 had de vorige ronde voor een stunt gezorgd door het veel hoger gerate Wageningen 5 te verslaan. We waren dus gewaarschuwd. Bij aanvang van onze wedstrijd hoorde ik ook weer de nodige ratinggetallen vallen (“jullie laagste bordspeler heeft een hogere rating dan onze eerste bordspeler”). Het ratingfetisjisme vierde kortom weer hoogtij, maar ik was blij dat onze inflatoire UVS-ratings afschrikwekkend werkte.

Enfin, genoeg geneuzeld, de wedstrijd. Op bord drie was het onze Reuzendoder Theo Felet (wist u dat hij ooit won van van het Nijmeegse schaakbeest Bram Rijkschroeff (rating 2016)?) die al voor kwart voor tien het eerste punt drukte. Want vergis u niet, Theo kan het ook tegen oude mannen die het allemaal niet meer zo scherp zien.
Rond kwart over tien eindigde de partijen van Bert-Jan en Bart. Eerstgenoemde speelde een non-partij, waarbij hem het nodige materiaal in de schoot werd geworpen.

Wit: Bert-Jan Boer
Zwart: Jan Ermers

Stand na 24…Td8

Ik speelde hier 25. Txd8 waarop mijn tegenstander mij glunderend toevoegde dat ik die wel moest neme,n omdat ik anders mat zou gaan. Dat was zeer juist gezien. In plaats van mat te gaan, koos ik dan ook voor verdere afruil van stukken. Van die dingen dus. Even later kreeg ik een schouderklopje van de voorzitter. Kijk, daar doe je het voor.

UVS4 in de weer tegen Mook2

Bart was voor zijn doen zeer objectief toen ik hem later op de avond vroeg naar het verhaal van zijn partij: “gewonnen!”. Drie nul na tweeënhalf uur spelen, dat was geen slecht begin. Toen scoorde Mook tegen.
Harry Berkers was het slachtoffer. Hij stond op bord zes lang een gezonde pion voor tegen een van de gedistingeerde heren uit het middenschip van Mook 2. Af en toe zag ik Harry terugdeinzen, want de besnorde heer hoestte bij tijd en wijle als een walrus. Toen Harry al weg was, speelde de man zijn partij solo na. Ik keek ademloos toe. Toen zag ik ook waar het mis was gegaan: een paardschaakje met penning, waarna er twee pionnen verloren gingen en Harry ineens verloren stond. Zoiets kan gebeuren en we konden het hebben.
Onze kopman Ruud van Roosmalen speelde op bord een interessante partij, die hij winnend afsloot. Zijn slotcombinatie mocht er zijn:

wit: Hans van den Ende (Mook2)
zwart: Ruud van Roosmalen

Stand na 30. Tag1

30… De2 31. Lc1 Dxg4 32. Pxg4 Le2 33. Te1 Lf3+! en wit geeft op. Zijn stelling is verloren na: 34. Kg1 Lxg4 35. Txg4 Pf3+ 36. Kf1 Pxh2

Daarmee was de overwinning een feit. Restte nog de partij van onze teamleider Thei van Laanen. Hij was al een uur bezig met wat de beste zanger van UVS ooit treffend omschreef als “kaviaar lepelen”. Hij stond op bord vier een sloot pionnen voor in een dubbel toreneindspel. Met elke zet versterkte hij rustig zijn stelling. Hmm,lekker!. Totdat zijn tegenstander er genoeg van had en opgaf.

Einduitslag UVS 4 – Mook 2: 5-1

‘De bliksem heeft in Chavannes de kerkklokken gesmolten en een biddende vrouw verlamd. Maar het was de windhoos die het dorp van de kaart veegde.’

‘Een fruitkweekster uit Issy, Léontine Brachot, wier put de vijftien meter haalt, is erin gesprongen. Men was er vroeg bij, zodat zij op het droge kon sterven.’

Geïnspireerd door deze Twitteraar avant la lettre loop ik de borden af.

1. De kiem van Wims nederlaag lag in de zet f7-f6. Na een middenspel met een kwaliteit minder, maar zekere compensatie, verzeilde hij in een tijdnoodduel. Het verlies van zijn loper beliste de partij abrupt.

2. Rolf had na de opening alles wat hij zich wensen kon, behalve de bijbehorende positieve monologue intérieur. Zijn tegenstander speelde actief tegen en uiteindelijk was er de remise. Rob vroeg zich later nog wel af waarom Rolfs tegenstander al zijn vrijpionnen had weggegeven.

3. Ruud liep in de opening met zwart op een Lxf7-wending. Schoppema verklaarde later dat hij niet met droge ogen naar de stelling kon kijken. Na enkele uren won ook Ruuds walging het van zijn vechtlust.

4. Aan Bert-Jan drong zich na 12 zetten een loperoffer op h7 op. Na ruim 40 minuten rekenen, vooruit-, voel-, en wensdenken (in omgekeerde volgorde), besloot hij het erop te wagen. Het dodelijk mengsel van angst en ontzag bij de tegenstander deed de rest.

5. Harry’s partij zat vol dreigingen en penningen, bijvoorbeeld op h6 (een zwart veld). Zoals gewoonlijk waren de dreigingen sterker dan de uitvoering, hoewel het uiteindelijk wel degelijk de uitvoering van een dreiging was die Harry een dame tegen een toren opleverde.

6.Thei had de stelling na 8 zetten eerder die dag al op het bord gehad. Niet in zijn voorbereiding, maar tijdens een potje bij het OBG. Hij deed er zijn voordeel mee, hoewel later bleek dat ook de medewerking van zijn tegenstander erg belangrijk was geweest. Commentaar van Thei: “Ik dacht dat zwart nu niet mocht rokeren, Wit kan dan, zoals ik het zag, hooguit in ruil voor een kleine verzwakking van de witte koningsstelling, de pion op d6 winnen. Maar de zwarte rokade blijkt nog volgens het boekje te zijn ook. Er volgde: 8… 0-0 9.Lxf6 Lxf6 10.Pxc6 bxc6 11.Dxd6 Ik had mijn pion te pakken, maar als zwart nu Db6 gespeeld zou hebben wordt de b-lijn een prachtige aanvalslijn voor zwart. Tevens staat mijn pion op f2 in. In plaats daarvan hielp m’n tegenstander een handje en ruilde de dames. Zo haalde hij z’n eigen angel uit het spel en ik kon de partij gemakkelijk uittikken.”

Aldus wonnen wij met 3½-2½. Koningswaal verpletterde echter Pion4 met 5-1,
zodat wij als tweede eindigden in de poule. Volgens mij als beste nummer
twee van de klasse, maar dat weet ik niet zeker. Mochten we onverhoopt promoveren
dan kunnen we wellicht toch weer doen waar het Vierde ooit voor is opgericht:
het neutraliseren van de degradatie van het Derde.

Het gevaar van dit soort miniatuurtjes is dat je gaat denken dat je kan schaken. Je borst rijst tot slagschiphoogte en die beroemde uitspraak van de Grote Denker Louis van Gaal kan gaan rondzingen in je hoofd: “Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij nou zo dom?
De vele verliespartijen tegen Frans houden me wel met beide benen op de grond.

Ik zag dat Marcel Verstappen gisteravond ook al een miniatuurtje schiep.
Gaat lekker zo.